Omówienie zasobów aplikacji

Zasoby to dodatkowe pliki i treści statyczne używane przez kod, takie jak mapy bitowe, definicje układu, ciągi tekstowe interfejsu użytkownika, instrukcje animacji i inne.

Zawsze wyodrębniaj z kodu zasoby aplikacji, takie jak obrazy i ciągi tekstowe, aby można było nimi zarządzać niezależnie. Możesz też udostępniać alternatywne zasoby dla konkretnych konfiguracji urządzeń, grupując je w katalogach zasobów o specjalnych nazwach. W czasie działania Android używa odpowiedniego zasobu na podstawie bieżącej konfiguracji. Możesz na przykład udostępniać inny układ interfejsu w zależności od rozmiaru ekranu lub inne ciągi znaków w zależności od ustawień języka.

Po wyodrębnieniu zasobów aplikacji możesz uzyskać do nich dostęp za pomocą identyfikatorów zasobów generowanych w klasie R projektu. Z tego dokumentu dowiesz się, jak grupować zasoby w projekcie aplikacji na Androida. Pokazuje też, jak udostępniać alternatywne zasoby dla określonych konfiguracji urządzeń, a następnie uzyskiwać do nich dostęp z kodu aplikacji lub innych plików XML.

Typy zasobów grupy

Umieść każdy typ zasobu w określonym podkatalogu katalogu res/ projektu. Oto na przykład hierarchia plików w prostym projekcie:

MyProject/
    src/
        MyActivity.java
    res/
        drawable/
            graphic.png
        layout/
            main.xml
            info.xml
        mipmap/
            icon.png
        values/
            strings.xml

Katalog res/ zawiera wszystkie zasoby w podkatalogach: zasób obrazu, 2 zasoby layoutu, katalog mipmap/ z ikonami programu uruchamiającego i plik zasobu tekstowego. Nazwy katalogów zasobów są ważne i zostały opisane w tabeli 1.

Uwaga: więcej informacji o korzystaniu z folderów mipmap znajdziesz w artykule Umieszczanie ikon aplikacji w katalogach mipmap.

Tabela 1. Katalogi zasobów obsługiwane w katalogu projektu res/.

Uwaga: nigdy nie zapisuj plików zasobów bezpośrednio w katalogu res/. Powoduje to błąd kompilatora.

Więcej informacji o poszczególnych typach zasobów znajdziesz w przeglądzie typów zasobów.

Zasoby zapisane w podkatalogach zdefiniowanych w tabeli 1 są zasobami domyślnymi. Oznacza to, że te zasoby określają domyślny wygląd i treści aplikacji. Jednak różne typy urządzeń z Androidem mogą wymagać różnych typów zasobów.

Możesz na przykład udostępnić różne zasoby układu dla urządzeń z większymi niż zwykle ekranami, aby wykorzystać dodatkową przestrzeń. Możesz też udostępnić różne zasoby ciągów znaków, które tłumaczą tekst w interfejsie użytkownika na podstawie ustawień języka urządzenia. Aby udostępniać różne zasoby dla różnych konfiguracji urządzeń, musisz podać zasoby alternatywne oprócz zasobów domyślnych.

Podawanie zasobów alternatywnych

Większość aplikacji udostępnia alternatywne zasoby, które obsługują określone konfiguracje urządzeń. Na przykład dodaj alternatywne zasoby rysowalne dla różnych gęstości ekranu i alternatywne zasoby ciągów tekstowych dla różnych języków. W czasie działania Android wykrywa bieżącą konfigurację urządzenia i wczytuje odpowiednie zasoby dla aplikacji.

Rysunek 1. Dwa urządzenia korzystające z różnych zasobów układu w zależności od rozmiaru ekranu.

Aby określić alternatywne wersje zasobów dla konkretnej konfiguracji:

1. Utwórz w folderze res/ nowy katalog o nazwie w formacie <resources_name>-<qualifier>.
   • <resources_name> to nazwa katalogu odpowiednich domyślnych zasobów (zdefiniowanych w tabeli 1).
   • <qualifier> to nazwa określająca indywidualną konfigurację, w której mają być używane te zasoby (zdefiniowane w tabeli 2).

   Możesz dołączyć więcej niż jeden <qualifier>. Oddzielaj je od siebie myślnikami.

   Ostrzeżenie: jeśli dodajesz kilka kwalifikatorów, musisz je umieścić w tej samej kolejności, w jakiej są wymienione w tabeli 2. Jeśli kwalifikatory są uporządkowane nieprawidłowo, zasoby są ignorowane.

2. Zapisz odpowiednie zasoby alternatywne w tym nowym katalogu. Pliki zasobów muszą mieć dokładnie takie same nazwy jak domyślne pliki zasobów.

Oto przykładowe zasoby domyślne i alternatywne:

res/
    drawable/
        icon.png
        background.png
    drawable-hdpi/
        icon.png
        background.png

Kwalifikator hdpi oznacza, że zasoby w tym katalogu są przeznaczone dla urządzeń z ekranem o wysokiej gęstości pikseli. Obrazy w tych katalogach obiektów rysowalnych są dostosowane do określonych gęstości ekranu, ale nazwy plików są dokładnie takie same. Dzięki temu identyfikator zasobu, którego używasz do odwoływania się do obrazu icon.png lub background.png, jest zawsze taki sam. Android wybiera wersję każdego zasobu, która najlepiej pasuje do bieżącego urządzenia, porównując informacje o konfiguracji urządzenia z kwalifikatorami w nazwie katalogu zasobów.

Ostrzeżenie: podczas definiowania zasobu alternatywnego upewnij się, że zdefiniowano go również w konfiguracji domyślnej. W przeciwnym razie, gdy urządzenie zmieni konfigurację, w aplikacji mogą wystąpić wyjątki w czasie działania. Jeśli na przykład dodasz ciąg znaków tylko do values-en, a nie do values, aplikacja może napotkać wyjątek Resource Not Found, gdy użytkownik zmieni domyślny język systemu.

W tabeli 2 podano prawidłowe kwalifikatory konfiguracji w kolejności ich ważności. Do nazwy katalogu możesz dodać kilka kwalifikatorów, rozdzielając je myślnikami. Jeśli używasz wielu kwalifikatorów w przypadku katalogu zasobów, musisz dodać je do nazwy katalogu w kolejności, w jakiej są wymienione w tabeli.

Tabela 2. Nazwy kwalifikatorów konfiguracji.

Uwaga: nie wszystkie wersje Androida obsługują wszystkie kwalifikatory. Użycie nowego kwalifikatora powoduje niejawne dodanie kwalifikatora wersji platformy, dzięki czemu starsze urządzenia mogą go ignorować. Na przykład użycie kwalifikatora w600dp automatycznie uwzględnia kwalifikator v13, ponieważ kwalifikator dostępnej szerokości został wprowadzony w interfejsie API na poziomie 13. Aby uniknąć problemów, zawsze uwzględniaj zestaw zasobów domyślnych (zestaw zasobów bez kwalifikatorów). Więcej informacji znajdziesz w sekcji Zapewnianie najlepszej zgodności urządzeń z zasobami.

Reguły nazw kwalifikatorów

Oto kilka zasad dotyczących używania nazw kwalifikatorów konfiguracji:

• Możesz określić wiele kwalifikatorów dla jednego zestawu zasobów, oddzielając je myślnikami. Na przykład drawable-en-rUS-land dotyczy urządzeń w języku angielskim (Stany Zjednoczone) w orientacji poziomej.
• Kwalifikatory muszą być podane w kolejności wymienionej w tabeli 2.
  • Nieprawidłowo: drawable-hdpi-port/
  • Poprawnie: drawable-port-hdpi/
• Alternatywne katalogi zasobów nie mogą być zagnieżdżone. Nie możesz na przykład używać znaku res/drawable/drawable-en/.
• W wartościach nie jest rozróżniana wielkość liter. Kompilator zasobów konwertuje nazwy katalogów na małe litery przed przetworzeniem, aby uniknąć problemów w systemach plików, w których wielkość liter nie ma znaczenia. Wielkie litery w nazwach służą tylko poprawie czytelności.
• Obsługiwana jest tylko jedna wartość dla każdego typu kwalifikatora. Jeśli na przykład chcesz używać tych samych plików obiektów rysowalnych w Hiszpanii i Francji, nie możesz mieć katalogu o nazwie drawable-es-fr/. Zamiast tego potrzebujesz 2 katalogów zasobów, np. drawable-es/ i drawable-fr/, które zawierają odpowiednie pliki. Nie musisz jednak duplikować plików w obu lokalizacjach. Zamiast tego możesz utworzyć alias zasobu, jak opisano w sekcji Tworzenie zasobów aliasów.

Po zapisaniu alternatywnych zasobów w katalogach oznaczonych tymi kwalifikatorami Android automatycznie stosuje zasoby w aplikacji na podstawie bieżącej konfiguracji urządzenia. Za każdym razem, gdy zasób jest wymagany, Android sprawdza alternatywne katalogi zasobów, które zawierają żądany plik zasobu, a następnie znajduje najlepiej pasujący zasób.

Jeśli nie ma zasobów alternatywnych, które pasują do konkretnej konfiguracji urządzenia, Android używa odpowiednich zasobów domyślnych, czyli zestawu zasobów określonego typu, który nie zawiera kwalifikatora konfiguracji.

Tworzenie zasobów aliasów

Jeśli masz zasób, którego chcesz używać w przypadku więcej niż jednej konfiguracji urządzenia, ale nie chcesz udostępniać go jako zasobu domyślnego, nie musisz umieszczać tego samego zasobu w więcej niż jednym katalogu zasobów alternatywnych. Zamiast tego możesz utworzyć zasób alternatywny, który będzie działać jako alias zasobu zapisanego w domyślnym katalogu zasobów.

Uwaga: nie wszystkie zasoby oferują mechanizm, za pomocą którego można utworzyć alias do innego zasobu. W szczególności animacje, menu, zasoby surowe i inne nieokreślone zasoby w katalogu xml/ nie oferują tej funkcji.

Załóżmy na przykład, że masz ikonę aplikacji icon.png i potrzebujesz jej unikalnej wersji dla różnych regionów. Jednak 2 ustawienia regionalne, angielski – Kanada i francuski – Kanada, muszą korzystać z tej samej wersji. Nie musisz kopiować tego samego obrazu do katalogu zasobów zarówno w przypadku języka angielskiego (kanadyjskiego), jak i francuskiego (kanadyjskiego). Zamiast tego możesz zapisać obraz używany w obu przypadkach pod dowolną nazwą inną niż icon.png, np. icon_ca.png, i umieścić go w domyślnym katalogu res/drawable/. Następnie utwórz plik icon.xml w res/drawable-en-rCA/ i res/drawable-fr-rCA/, który odwołuje się do zasobu icon_ca.png za pomocą elementu <bitmap>. Dzięki temu możesz przechowywać tylko jedną wersję pliku PNG i 2 małe pliki XML, które do niej odsyłają. Szczegółowe informacje znajdziesz w przykładach w sekcjach poniżej.

Drawable

Aby utworzyć alias do istniejącego obiektu rysowalnego, użyj elementu <drawable>:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<resources>
    <drawable name="icon">@drawable/icon_ca</drawable>
</resources>

Jeśli zapiszesz ten plik jako icon.xml w alternatywnym katalogu zasobów, np. res/values-en-rCA/, zostanie on skompilowany do zasobu, do którego możesz się odwoływać jako R.drawable.icon, ale w rzeczywistości będzie to alias zasobu R.drawable.icon_ca, który jest zapisany w katalogu res/drawable/.

Układ

Aby utworzyć alias do istniejącego układu, użyj elementu <include>, który jest zawarty w elemencie <merge>:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<merge>
    <include layout="@layout/main_ltr"/>
</merge>

Jeśli zapiszesz ten plik jako main.xml, zostanie on skompilowany w zasób, do którego możesz się odwoływać jako R.layout.main, ale w rzeczywistości jest to alias zasobu R.layout.main_ltr.

Ciągi znaków i inne proste wartości

Aby utworzyć alias do istniejącego ciągu znaków, użyj identyfikatora zasobu wybranego ciągu znaków jako wartości nowego ciągu znaków:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<resources>
    <string name="hello">Hello</string>
    <string name="hi">@string/hello</string>
</resources>

Zasób R.string.hi jest teraz aliasem zasobu R.string.hello.

Inne proste wartości działają w ten sam sposób, np. kolory:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<resources>
    <color name="red">#f00</color>
    <color name="highlight">@color/red</color>
</resources>

Dostęp do zasobów aplikacji

Po udostępnieniu zasobu w aplikacji możesz go zastosować, odwołując się do jego identyfikatora. Wszystkie identyfikatory zasobów są zdefiniowane w klasie R projektu, którą narzędzie aapt generuje automatycznie.

Podczas kompilacji aplikacji aapt generuje klasę R, która zawiera identyfikatory zasobów dla wszystkich zasobów w katalogu res/. Dla każdego typu zasobu istnieje R podklasa, np. R.drawable dla wszystkich zasobów rysowalnych. Każdy zasób tego typu ma statyczną liczbę całkowitą, np. R.drawable.icon. Ta liczba całkowita to identyfikator zasobu, którego możesz użyć do pobrania zasobu.

Chociaż identyfikatory zasobów są określane w klasie R, nie musisz tam szukać, aby znaleźć identyfikator zasobu. Identyfikator zasobu zawsze składa się z tych elementów:

• Typ zasobu: każdy zasób jest pogrupowany według „typu”, np. string, drawable i layout. Więcej informacji o różnych typach znajdziesz w tym artykule.
• Nazwa zasobu, czyli nazwa pliku bez rozszerzenia lub wartość atrybutu android:name w pliku XML, jeśli zasób jest prostą wartością, np. ciągiem znaków.

Dostęp do zasobu możesz uzyskać na 2 sposoby:

• W kodzie: używając statycznej liczby całkowitej z podklasy klasy R, na przykład:

  R.string.hello

  string to typ zasobu, a hello to nazwa zasobu. Istnieje wiele interfejsów API Androida, które mogą uzyskać dostęp do Twoich zasobów, gdy podasz identyfikator zasobu w tym formacie. Więcej informacji znajdziesz w sekcji Dostęp do zasobów w kodzie.

• W XML: za pomocą specjalnej składni XML, która odpowiada identyfikatorowi zasobu zdefiniowanemu w klasie R, np.:

  @string/hello

  string to typ zasobu, a hello to nazwa zasobu. Możesz użyć tej składni w zasobie XML w dowolnym miejscu, w którym oczekiwana jest wartość podana w zasobie. Więcej informacji znajdziesz w sekcji Dostęp do zasobów z pliku XML.

Dostęp do zasobów w kodzie

Aby użyć zasobu w kodzie, przekaż identyfikator zasobu jako parametr metody. Możesz na przykład ustawić ImageView, aby używać zasobu res/drawable/myimage.png za pomocą setImageResource():

val imageView = findViewById(R.id.myimageview) as ImageView
imageView.setImageResource(R.drawable.myimage)

ImageView imageView = (ImageView) findViewById(R.id.myimageview);
imageView.setImageResource(R.drawable.myimage);

Możesz też pobierać poszczególne zasoby za pomocą metod w Resources, których instancję możesz uzyskać za pomocą getResources().

Składnia

Oto składnia odwołania się do zasobu w kodzie:

[<package_name>.]R.<resource_type>.<resource_name>

• <package_name> to nazwa pakietu, w którym znajduje się zasób (nie jest wymagana w przypadku odwoływania się do zasobów z własnego pakietu).
• <resource_type> to podklasa R dla typu zasobu.
• <resource_name> to nazwa pliku zasobu bez rozszerzenia lub wartość atrybutu android:name w elemencie XML w przypadku prostych wartości.

Więcej informacji o poszczególnych typach zasobów i sposobach odwoływania się do nich znajdziesz w artykule Omówienie typów zasobów.

Przypadki użycia

Istnieje wiele metod, które akceptują parametr identyfikatora zasobu. Zasoby możesz pobierać za pomocą metod w Resources. Instancję Resources możesz uzyskać za pomocą Context.getResources().

Oto kilka przykładów dostępu do zasobów w kodzie:

// Load a background for the current screen from a drawable resource.
window.setBackgroundDrawableResource(R.drawable.my_background_image)

// Set the Activity title by getting a string from the Resources object, because
//  this method requires a CharSequence rather than a resource ID.
window.setTitle(resources.getText(R.string.main_title))

// Load a custom layout for the current screen.
setContentView(R.layout.main_screen)

// Set a slide in animation by getting an Animation from the Resources object.
flipper.setInAnimation(AnimationUtils.loadAnimation(this,
        R.anim.hyperspace_in))

// Set the text on a TextView object using a resource ID.
val msgTextView = findViewById(R.id.msg) as TextView
msgTextView.setText(R.string.hello_message)

// Load a background for the current screen from a drawable resource.
getWindow().setBackgroundDrawableResource(R.drawable.my_background_image) ;

// Set the Activity title by getting a string from the Resources object, because
//  this method requires a CharSequence rather than a resource ID.
getWindow().setTitle(getResources().getText(R.string.main_title));

// Load a custom layout for the current screen.
setContentView(R.layout.main_screen);

// Set a slide in animation by getting an Animation from the Resources object.
flipper.setInAnimation(AnimationUtils.loadAnimation(this,
        R.anim.hyperspace_in));

// Set the text on a TextView object using a resource ID.
TextView msgTextView = (TextView) findViewById(R.id.msg);
msgTextView.setText(R.string.hello_message);

Ostrzeżenie: nie modyfikuj ręcznie pliku R.java. Jest on generowany przez narzędzie aapt podczas kompilacji projektu. Wszelkie zmiany zostaną zastąpione przy następnej kompilacji.

Dostęp do zasobów z pliku XML

Wartości niektórych atrybutów i elementów XML możesz zdefiniować za pomocą odwołania do istniejącego zasobu. Często robisz to podczas tworzenia plików układu, aby dostarczać ciągi znaków i obrazy do widżetów.

Jeśli na przykład dodasz do układu element Button, użyj zasobu ciągu w przypadku tekstu przycisku:

<Button
    android:layout_width="fill_parent"
    android:layout_height="wrap_content"
    android:text="@string/submit" />

Składnia

Oto składnia odwołania do zasobu w zasobie XML:

@[<package_name>:]<resource_type>/<resource_name>

• <package_name> to nazwa pakietu, w którym znajduje się zasób (nie jest wymagana, gdy odwołujesz się do zasobów z tego samego pakietu).
• <resource_type> to podklasa R dla typu zasobu.
• <resource_name> to nazwa pliku zasobu bez rozszerzenia lub wartość atrybutu android:name w elemencie XML w przypadku prostych wartości.

Więcej informacji o poszczególnych typach zasobów i sposobach odwoływania się do nich znajdziesz w artykule Omówienie typów zasobów.

Przypadki użycia

W niektórych przypadkach musisz użyć zasobu jako wartości w pliku XML, np. aby zastosować obiekt rysowalny do widżetu, ale możesz też użyć zasobu w pliku XML w dowolnym miejscu, w którym akceptowana jest prosta wartość. Jeśli na przykład masz ten plik zasobów, który zawiera zasób koloru i zasób tekstowy:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<resources>
   <color name="opaque_red">#f00</color>
   <string name="hello">Hello!</string>
</resources>

W tym pliku układu możesz użyć tych zasobów, aby ustawić kolor tekstu i ciąg tekstowy:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<EditText xmlns:android="http://schemas.android.com/apk/res/android"
    android:layout_width="fill_parent"
    android:layout_height="fill_parent"
    android:textColor="@color/opaque_red"
    android:text="@string/hello" />

W tym przypadku nie musisz podawać nazwy pakietu w odwołaniu do zasobu, ponieważ zasoby pochodzą z Twojego pakietu. Aby odwołać się do zasobu systemowego, musisz podać nazwę pakietu, jak pokazano w tym przykładzie:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<EditText xmlns:android="http://schemas.android.com/apk/res/android"
    android:layout_width="fill_parent"
    android:layout_height="fill_parent"
    android:textColor="@android:color/secondary_text_dark"
    android:text="@string/hello" />

Uwaga: zawsze używaj zasobów ciągów znaków, aby aplikacja mogła być zlokalizowana w innych językach. Informacje o tworzeniu zasobów alternatywnych (np. zlokalizowanych ciągów tekstowych) znajdziesz w artykule Dostarczanie zasobów alternatywnych. Pełny przewodnik po lokalizowaniu aplikacji na inne języki znajdziesz w artykule Lokalizowanie aplikacji.

Do tworzenia aliasów możesz też używać zasobów w formacie XML. Możesz na przykład utworzyć obiekt rysowalny, który jest aliasem innego obiektu rysowalnego:

<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<bitmap xmlns:android="http://schemas.android.com/apk/res/android"
    android:src="@drawable/other_drawable" />

Może się to wydawać zbędne, ale może być bardzo przydatne w przypadku korzystania z zasobu alternatywnego. Więcej informacji znajdziesz w sekcji dotyczącej tworzenia zasobów aliasów.

Atrybuty stylu referencyjnego

Zasób atrybutu stylu umożliwia odwoływanie się do wartości atrybutu w obecnie stosowanym motywie. Odwoływanie się do atrybutu stylu umożliwia dostosowywanie wyglądu elementów interfejsu przez nadawanie im stylu zgodnego ze standardowymi odmianami dostarczanymi przez bieżący motyw zamiast podawania zakodowanej na stałe wartości. Odwołanie do atrybutu stylu oznacza w zasadzie: „Użyj stylu zdefiniowanego przez ten atrybut w bieżącym motywie”.

Składnia nazwy odwołującej się do atrybutu stylu jest niemal identyczna ze zwykłym formatem zasobu, ale zamiast symbolu „at” (@) użyj znaku zapytania (?). Część dotycząca typu zasobu jest opcjonalna. Składnia odwołania wygląda więc tak:

?[<package_name>:][<resource_type>/]<resource_name>

Na przykład tak możesz odwołać się do atrybutu, aby ustawić kolor tekstu zgodny z kolorem tekstu dodatkowego motywu systemowego:

<EditText id="text"
    android:layout_width="fill_parent"
    android:layout_height="wrap_content"
    android:textColor="?android:textColorSecondary"
    android:text="@string/hello_world" />

W tym przypadku atrybut android:textColor określa nazwę atrybutu stylu w bieżącym motywie. Android używa teraz wartości zastosowanej do atrybutu android:textColorSecondary jako wartości atrybutu android:textColor w tym widżecie. Narzędzie zasobów systemowych wie, że w tym kontekście oczekiwany jest zasób atrybutu, więc nie musisz podawać jego typu, czyli ?android:attr/textColorSecondary. Możesz wykluczyć typ attr.

Dostęp do oryginalnych plików

Chociaż jest to rzadkie, możesz potrzebować dostępu do oryginalnych plików i katalogów. Jeśli tak jest, zapisywanie plików w res/ nie będzie działać, ponieważ zasób z res/ można odczytać tylko za pomocą identyfikatora zasobu. Zamiast tego możesz zapisać zasoby w katalogu assets/.

Pliki zapisane w katalogu assets/ nie mają identyfikatora zasobu, więc nie możesz się do nich odwoływać za pomocą klasy R ani z zasobów XML. Zamiast tego możesz wysyłać zapytania dotyczące plików w katalogu assets/ jak w przypadku zwykłego systemu plików i odczytywać surowe dane za pomocą AssetManager.

Jeśli jednak potrzebujesz tylko możliwości odczytywania nieprzetworzonych danych (np. pliku wideo lub pliku audio), zapisz plik w katalogu res/raw/ i odczytaj strumień bajtów za pomocą openRawResource().

Dostęp do zasobów platformy

Android zawiera wiele standardowych zasobów, takich jak style, motywy i układy. Aby uzyskać dostęp do tych zasobów, podaj w odwołaniu do zasobu android nazwę pakietu. Na przykład Android udostępnia zasób layoutu, którego możesz użyć w przypadku elementów listy w ListAdapter:

listAdapter = ArrayAdapter(this, android.R.layout.simple_list_item_1, myarray)

setListAdapter(new ArrayAdapter<String>(this, android.R.layout.simple_list_item_1, myarray));

W tym przykładzie simple_list_item_1 to zasób layoutu zdefiniowany przez platformę dla elementów w ListView. Możesz użyć tego widoku zamiast tworzyć własny układ elementów listy.

Zapewnianie najlepszej zgodności urządzeń z zasobami

Aby aplikacja obsługiwała wiele konfiguracji urządzeń, bardzo ważne jest, aby zawsze udostępniać domyślne zasoby dla każdego typu zasobu używanego przez aplikację.

Jeśli na przykład Twoja aplikacja obsługuje kilka języków, zawsze uwzględniaj katalog values/ (w którym zapisane są ciągi znaków) bez kwalifikatora języka i regionu. Jeśli umieścisz wszystkie pliki ciągów znaków w katalogach z kwalifikatorem języka i regionu, aplikacja ulegnie awarii, gdy zostanie uruchomiona na urządzeniu, na którym ustawiono język nieobsługiwany przez ciągi znaków.

Jeśli udostępnisz zasoby domyślnevalues/, aplikacja będzie działać prawidłowo, nawet jeśli użytkownik nie rozumie języka, w którym jest wyświetlana. To lepsze niż awaria.

Podobnie, jeśli udostępniasz różne zasoby układu w zależności od orientacji ekranu, wybierz jedną orientację jako domyślną. Na przykład zamiast udostępniać zasoby układu w layout-land/ dla orientacji poziomej i layout-port/ dla orientacji pionowej, pozostaw jeden jako domyślny, np. layout/ dla orientacji poziomej i layout-port/ dla orientacji pionowej.

Dostarczanie zasobów domyślnych jest ważne nie tylko dlatego, że aplikacja może działać w nieprzewidzianej konfiguracji, ale też dlatego, że nowe wersje Androida czasami dodają kwalifikatory konfiguracji, których starsze wersje nie obsługują. Jeśli używasz nowego kwalifikatora zasobów, ale zachowujesz zgodność kodu ze starszymi wersjami Androida, to gdy starsza wersja Androida uruchomi Twoją aplikację, ulegnie ona awarii, jeśli nie udostępnisz zasobów domyślnych, ponieważ nie będzie mogła używać zasobów nazwanych z użyciem nowego kwalifikatora.

Jeśli na przykład wartość minSdkVersion wynosi 4, a wszystkie zasoby rysowalne kwalifikujesz za pomocą trybu nocnego (night lub notnight, które zostały dodane w interfejsie API na poziomie 8), urządzenie z interfejsem API na poziomie 4 nie będzie mieć dostępu do zasobów rysowalnych i ulegnie awarii. W tym przypadku prawdopodobnie chcesz, aby domyślnymi zasobami były zasoby notnight, więc wyklucz ten kwalifikator i umieść zasoby rysowalne w folderze drawable/ lub drawable-night/.

Krótko mówiąc, aby zapewnić jak najlepszą zgodność z urządzeniami, zawsze udostępniaj domyślne zasoby, których aplikacja potrzebuje do prawidłowego działania. Następnie utwórz alternatywne zasoby dla konkretnych konfiguracji urządzeń, używając kwalifikatorów konfiguracji.

Istnieje jeden wyjątek od tej reguły: jeśli minSdkVersion aplikacji ma wartość 4 lub większą, nie musisz używać domyślnych zasobów rysowalnych, gdy udostępniasz alternatywne zasoby rysowalne z kwalifikatorem gęstości ekranu. Nawet bez domyślnych zasobów rysowalnych Android może znaleźć najlepsze dopasowanie wśród alternatywnych gęstości ekranu i w razie potrzeby skalować mapy bitowe. Aby jednak zapewnić jak najlepsze wrażenia na wszystkich typach urządzeń, podaj alternatywne elementy rysunkowe dla wszystkich 3 rodzajów gęstości.

Jak Android znajduje najlepiej pasujący zasób

Gdy zażądasz zasobu, dla którego podasz alternatywy, Android wybierze w czasie działania, którego zasobu alternatywnego użyć, w zależności od bieżącej konfiguracji urządzenia. Aby pokazać, jak Android wybiera zasób alternatywny, załóżmy, że te katalogi zasobów rysowalnych zawierają różne wersje tych samych obrazów:

drawable/
drawable-en/
drawable-fr-rCA/
drawable-en-port/
drawable-en-notouch-12key/
drawable-port-ldpi/
drawable-port-notouch-12key/

Załóżmy, że konfiguracja urządzenia jest taka:

Locale = en-GB
Orientacja ekranu = port
Gęstość pikseli na ekranie = hdpi
Typ ekranu dotykowego = notouch
Podstawowa metoda wprowadzania tekstu = 12key

Porównując konfigurację urządzenia z dostępnymi zasobami alternatywnymi, Android wybiera elementy rysunkowe z drawable-en-port.

System podejmuje decyzję o tym, z których zasobów skorzystać, na podstawie tej logiki:

Rysunek 2. Schemat blokowy pokazujący, jak Android znajduje najlepiej dopasowany zasób.

1. Usuń pliki zasobów, które są sprzeczne z konfiguracją urządzenia.

   Katalog drawable-fr-rCA/ został usunięty, ponieważ jest sprzeczny z ustawieniami regionalnymi en-GB.

   drawable/
   drawable-en/
   drawable-fr-rCA/
   drawable-en-port/
   drawable-en-notouch-12key/
   drawable-port-ldpi/
   drawable-port-notouch-12key/
   

   Wyjątek: gęstość pikseli na ekranie to jedyny kwalifikator, który nie jest eliminowany z powodu sprzeczności. Mimo że gęstość ekranu urządzenia to hdpi, element drawable-port-ldpi/ nie jest usuwany, ponieważ na tym etapie każda gęstość ekranu jest uznawana za pasującą. Więcej informacji znajdziesz w artykule Omówienie zgodności z ekranem.

2. Znajdź na liście kolejny kwalifikator o najwyższym priorytecie (tabela 2). (Zacznij od kodu kategorii sprzedawcy).
3. Czy któryś z katalogów zasobów zawiera ten kwalifikator?
   • Jeśli nie, wróć do kroku 2 i sprawdź kolejny kwalifikator. W tym przykładzie odpowiedź to „nie”, dopóki nie zostanie osiągnięty kwalifikator języka.
   • Jeśli tak, przejdź do kroku 4.
4. Usuń katalogi zasobów, które nie zawierają tego kwalifikatora. W tym przykładzie system eliminuje wszystkie katalogi, które nie zawierają kwalifikatora języka:

   drawable/
   drawable-en/
   drawable-en-port/
   drawable-en-notouch-12key/
   drawable-port-ldpi/
   drawable-port-notouch-12key/
   

   Wyjątek: jeśli kwalifikator dotyczy gęstości pikseli na ekranie, Android wybiera opcję, która najbardziej odpowiada gęstości pikseli na ekranie urządzenia. Ogólnie rzecz biorąc, Android woli zmniejszać większy obraz oryginalny niż powiększać mniejszy obraz oryginalny. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu zgodności ekranów.

5. Powtarzaj kroki 2, 3 i 4, aż pozostanie tylko jeden katalog. W tym przykładzie następnym kwalifikatorem, dla którego istnieją dopasowania, jest screen orientation. Zatem zasoby, które nie określają orientacji ekranu, są eliminowane:

   drawable-en/
   drawable-en-port/
   drawable-en-notouch-12key/
   

   Pozostały katalog to drawable-en-port.

Chociaż ta procedura jest wykonywana w przypadku każdego żądanego zasobu, system optymalizuje niektóre jej aspekty. Jedną z takich optymalizacji jest to, że gdy znana jest konfiguracja urządzenia, można wyeliminować alternatywne zasoby, które nigdy nie będą pasować. Jeśli na przykład język konfiguracji to angielski, żaden katalog zasobów z kwalifikatorem języka ustawionym na inny język niż angielski nie jest uwzględniany w puli sprawdzanych zasobów (ale katalog zasobów bez kwalifikatora języka jest nadal uwzględniany).

Podczas wybierania zasobów na podstawie kwalifikatorów rozmiaru ekranu system używa zasobów przeznaczonych na ekran mniejszy niż bieżący, jeśli nie ma zasobów, które lepiej pasują. Na przykład w razie potrzeby ekran o dużym rozmiarze korzysta z zasobów ekranu o normalnym rozmiarze.

Jeśli jednak jedyne dostępne zasoby są większe niż bieżący ekran, system nie ich używa, a aplikacja ulega awarii, jeśli żadne inne zasoby nie pasują do konfiguracji urządzenia. Dzieje się tak na przykład, gdy wszystkie zasoby układu są oznaczone kwalifikatorem xlarge, ale urządzenie ma ekran o normalnym rozmiarze.

Uwaga: pierwszeństwo kwalifikatora (w tabeli 2) jest ważniejsze niż liczba kwalifikatorów, które dokładnie pasują do urządzenia. W przykładzie powyżej w kroku 4 ostatni wybór na liście zawiera 3 kwalifikatory, które dokładnie pasują do urządzenia (orientacja, typ ekranu dotykowego i metoda wprowadzania), a drawable-en ma tylko 1 parametr, który pasuje (język). Język ma jednak wyższy priorytet niż te inne kwalifikatory, więcdrawable-port-notouch-12key jest eliminowany.