وابستگی‌های متقابل ابزار و کتابخانه

وابستگی‌های ساخت مؤلفه‌های خارجی هستند که برای ساخت موفقیت‌آمیز پروژه شما لازم‌اند. ساخت می‌تواند به کتابخانه‌ها، افزایه‌ها، زیرپروژه‌ها، کیت توسعه نرم‌افزار Android، ابزارهایی مثل کامپایلرهای Kotlin و Java، محیط‌های توسعه نرم‌افزار مثل Android Studio، و خود Gradle وابسته باشد.

هر وابستگی می‌تواند خودش به وابستگی‌های دیگری نیاز داشته باشد. ما این‌ها را وابستگی‌های متعدی می‌نامیم و می‌توانند به‌سرعت وابستگی‌های کلی مورداستفاده برنامه‌تان را افزایش دهند. وقتی می‌خواهید وابستگی‌ای را ارتقا دهید، چه کتابخانه باشد، چه ابزار، یا کیت توسعه نرم‌افزار Android، آن ارتقا می‌تواند به‌صورت آبشاری انجام شود و بسیاری از وابستگی‌های دیگر را ارتقا دهد.

اغلب این کار مشکلی ایجاد نمی‌کند، زیرا بسیاری‌از کتابخانه‌ها از طرحی پیروی می‌کنند که به‌عنوان نسخه‌بندی معنایی شناخته می‌شود. این کتابخانه‌ها انواع تغییراتی را که برای ارائه سازگاری با نسخه‌های پایین‌تر خود ایجاد می‌کنند محدود می‌کنند.

نسخه‌بندی معنایی از قالب major.minor.patch پیروی می‌کند. برای مثال، در شماره نسخه ۴.۸.۳، عدد ۴ نسخه major، عدد ۸ نسخه minor، و عدد ۳ شماره patch است. وقتی بخش major تغییر می‌کند، ممکن است کتابخانه تغییرات اساسی در API یا رفتار داشته باشد. این کار می‌تواند بر ساخت یا رفتار برنامه شما تأثیر بگذارد.

وقتی بخش‌های minor (ویژگی‌های جدید) یا patch (رفع اشکال) تغییر می‌کنند، توسعه‌دهندگان کتابخانه به شما می‌گویند که کتابخانه همچنان سازگار است و نباید بر برنامه شما تأثیر بگذارد.

روابط در ساخت شما

ساخت‌های Android حاوی روابطی بین موارد زیر است:

  • کد منبع - کد و منابعی که بر آن‌ها کنترل دارید
  • وابستگی‌های کتابخانه - کتابخانه‌ها یا ماژول‌های خارجی که پروژه و زیرپروژه‌های شما هنگام ساختن شامل می‌شوند
  • ابزارها - کامپایلرها، افزایه‌ها، و کیت‌های توسعه نرم‌افزار که منبع شما را به برنامه یا کتابخانه ترجمه می‌کنند
وابستگی‌های ساخت و روابط آن‌ها
شکل ۱. ایجاد روابط

کد منبع

کد منبع شما کد Kotlin یا Java است که در برنامه یا کتابخانه خود می‌نویسید. (برای جزئیات مربوط به استفاده از C++‎، به Android NDK مراجعه کنید.)

کد منبع به کتابخانه‌ها (ازجمله کتابخانه‌های زمان اجرای Kotlin و Java) و کیت توسعه نرم‌افزار Android وابسته است و به کامپایلر Kotlin یا Java مربوطه نیاز دارد.

برخی‌از کدهای منبع شامل حاشیه‌نویسی‌هایی هستند که به پردازش بیشتری نیاز دارند. برای مثال، اگر درحال نوشتن کد Jetpack Compose هستید، حاشیه‌نویسی‌هایی مثل @Composable اضافه می‌کنید که باید توسط افزونه کامپایلر Compose Kotlin پردازش شوند. گزارمان‌های دیگر ممکن است توسط پردازشگر نماد Kotlin (KSP) یا ابزارهای پردازش گزارمان جداگانه پردازش شوند.

وابستگی‌های کتابخانه

کتابخانه‌ها حاوی بایت‌کد هستند که به‌عنوان بخشی از برنامه شما وارد شده است. این می‌تواند یک Java JAR، کتابخانه Android (AAR)، یا یک زیرپروژه در ساخت شما باشد. بسیاری از کتابخانه‌ها از نسخه‌بندی معنایی پیروی می‌کنند که می‌تواند به شما کمک کند تا متوجه شوید که آیا پس‌از ارتقا همچنان سازگار می‌مانند یا نه.

کتابخانه‌ها اغلب وابستگی‌های متعدی به کتابخانه‌های دیگر دارند. این کار آنچه را که باید به‌طور صریح مدیریت کنید کاهش می‌دهد؛ شما وابستگی‌های مستقیم را مشخص می‌کنید و Gradle آن‌ها را به‌همراه وابستگی‌های انتقالی وارد می‌کند. ارتقا دادن وابستگی‌های مستقیم ممکن است وابستگی‌های انتقالی آن‌ها را نیز ارتقا دهد.

گاهی اوقات ممکن است کتابخانه‌ای به حداقل نسخه‌های کیت توسعه نرم‌افزار Android در زمان اجرا (minSdk) یا زمان ترجمه (compileSdk) نیاز داشته باشد. این امر زمانی ضروری است که کتابخانه از توابع موجود در کیت توسعه نرم‌افزار Android یا میاناهای برنامه‌سازی کاربردی JDK ارائه‌شده آن استفاده کند. ‫minSdk مؤثر برنامه شما بالاترین minSdk درخواست‌شده توسط برنامه شما و همه وابستگی‌های کتابخانه مستقیم و انتقالی آن است.

استفاده از برخی کتابخانه‌ها ممکن است به استفاده از افزونه Gradle خاصی نیاز داشته باشد. این افزونه‌های کمکی اغلب «پردازشگرهای نماد Kotlin» یا پردازشگرهای گزارمان دیگری را نصب می‌کنند که کد تولید می‌کنند یا کامپایل منبع شما را اصلاح می‌کنند تا از استفاده شما از ویژگی‌های کتابخانه پشتیبانی کنند. برای مثال، Jetpack Room شامل حاشیه‌نویسی‌ها و KSP است که آن‌ها را به کد تولیدشده تبدیل می‌کند تا داده‌ها را در پایگاه داده بازیابی و اصلاح کند. Jetpack Compose برای اصلاح توابع حاشیه‌نویسی‌شده به افزایه کامپایلر Compose نیاز دارد تا نحوه و زمان اجرای مجدد آن تابع را مدیریت کند.

ابزارها

Gradle

‫Gradle ابزار ساخت است که فایل‌های ساخت شما را می‌خواند و برنامه یا کتابخانه شما را تولید می‌کند، و همچنین میانای برنامه‌سازی کاربردی‌ای را برای افزایه‌ها ارائه می‌دهد تا قابلیت‌های آن را گسترش دهند. Gradle چندین فرایند را در یک یا چند ماشین مجازی جاوا اجرا می‌کند و افزایه‌های جاوا آن ابزار جاوا را در JDK فراخوانی می‌کنند.

افزایه‌های Gradle

افزونه‌های Gradle با تعریف کردن پیکربندی و تکالیف جدید، Gradle را گسترش می‌دهند. اعمال افزونه در ساخت شما قابلیت‌های ساخت خاصی را فعال می‌کند که به‌عنوان داده در اسکریپت‌های ساخت شما پیکربندی شده‌اند. برای ساخت‌های Android، مهم‌ترین افزایه Gradle افزایه Android Gradle (AGP) است.

گردآورندگان

کامپایلر Kotlin یا Java کد منبع شما را به بایت‌کد اجرایی تبدیل می‌کند. کامپایلر Kotlin یک میانای برنامه‌سازی کاربردی افزونه را نشان می‌دهد که امکان اجرای تجزیه‌وتحلیل خارجی و تولید کد را مستقیماً در داخل کامپایلر فراهم می‌کند و به ساختار کد تجزیه‌شده دسترسی دارد.

افزایه‌های کامپایلر

افزایه‌های کامپایلر تجزیه‌وتحلیل و تولید کد را درون کامپایلر Kotlin انجام می‌دهند، درحالی‌که کامپایلر Kotlin درحال تجزیه‌وتحلیل کد شما است، و وقتی افزایه‌های Gradle آن‌ها را در ساخت اعمال می‌کنید نصب می‌شوند.

کیت توسعه نرم‌افزار Android

کیت توسعه نرم‌افزار Android حاوی پلاتفرم Android و میاناهای برنامه‌سازی کاربردی Java برای نسخه خاصی از Android و ابزارهای مربوط به آن است. این ابزارها به شما کمک می‌کنند کیت توسعه نرم‌افزار را مدیریت کنید، برنامه‌هایتان را بسازید، و با دستگاه‌های Android ارتباط برقرار کنید و آن‌ها را شبیه‌سازی کنید.

هر نسخه از «کیت توسعه نرم‌افزار Android» میاناهای برنامه‌سازی کاربردی Java خاصی را ارائه می‌دهد که کد منبع شما می‌تواند به آن‌ها دسترسی داشته باشد، و از شکرزدایی برای استفاده از آن میاناهای برنامه‌سازی کاربردی در نسخه‌های قبلی Android پشتیبانی می‌کند.

JDK

کیت توسعه جاوا، حاوی کتابخانه‌های جاوا و فایل‌های اجرایی برای کامپایل کردن منبع جاوا و اجرای برنامه‌های جاوا. چندین JDK در ساخت Android وجود دارد. برای جزئیات بیشتر، نسخه‌های Java در ساخت‌های Android را ببینید.

دامنه‌های Gradle

Gradle وابستگی‌های کتابخانه را در دامنه‌های مختلف (که در Gradle API پیکربندی نامیده می‌شود) گروه‌بندی می‌کند و به شما امکان می‌دهد مجموعه‌های مختلفی از وابستگی‌های کتابخانه را برای استفاده در بخش‌های مختلف ساختتان مشخص کنید. برای مثال، احتمالاً نمی‌خواهید کتابخانه‌های آزمایشی مانند JUnit را در برنامه یا کتابخانه منتشرشده خود اضافه کنید، اما هنگام ساختن و اجرای آزمایش‌های واحد خود به آن‌ها نیاز دارید. همچنین از دامنه‌ها برای افزودن پردازشگرهای نماد یا گزارمان برای تجزیه‌وتحلیل کدتان استفاده می‌کنید.

برای مثال، AGP دامنه‌های implementation و api را تعریف می‌کند، روش شما برای مشخص کردن اینکه آیا وابستگی باید برای کاربران زیرپروژه شما آشکار شود یا نه. برای شرح این موارد و سایر دامنه‌های استفاده‌شده در ساخت Android، به پیکربندی وابستگی‌ها مراجعه کنید.

وابستگی‌های کتابخانه را در بلوک dependencies فایل‌های ساخت خود اضافه کنید، یا به‌عنوان group:artifact:version رشته‌ها:

کاتلین

// In a module-level build script
// explicit dependency strings ("group:artifact:version")
dependencies {
    implementation("com.example:library1:1.2.3")
    api("com.example:library2:1.1.1")
}

شیک

// In a module-level build script
// explicit dependency strings ("group:artifact:version")
dependencies {
    implementation 'com.example:library1:1.2.3'
    api 'com.example:library2:1.1.1'
}

یا در کاتالوگ نسخه:

# Version catalog - gradle/libs.versions.toml
[versions]
exampleLib = "1.2.3"
examplePlugin = "2.3.4"

[libraries]
example-library = { group = "com.example", name = "library", version.ref = "exampleLib" }

[plugins]
example-plugin = { id = "com.example.plugin", version.ref = "examplePlugin" }

و متغیرهای تولیدشده را در فایل‌های ساخت خود مشخص کنید:

کاتلین

// In a module-level build script
// Using a version catalog
plugins {
    alias(libs.plugins.example.plugin)
}

dependencies {
    implementation(libs.example.library)
}

شیک

// In a module-level build script
// Using a version catalog
plugins {
    alias(libs.plugins.example.plugin)
}

dependencies {
    implementation libs.example.library
}