نمای کلی «ویژگی تحویل Play»

مدل ارائه برنامه Google Play از Android App Bundles برای تولید و ارائه APKهای بهینه‌سازی‌شده برای پیکربندی دستگاه هر کاربر استفاده می‌کند، بنابراین کاربران فقط کد و منابعی را که برای اجرای برنامه‌تان نیاز دارند بارگیری می‌کنند.

«ویژگی تحویل Play» از قابلیت‌های پیشرفته دسته‌های برنامه استفاده می‌کند و اجازه می‌دهد ویژگی‌های خاصی از برنامه‌تان به‌صورت مشروط ارائه شود یا درصورت درخواست بارگیری شود. برای انجام این کار، ابتدا باید این ویژگی‌ها را از برنامه پایه خود به واحدهای ویژگی جدا کنید.

پیکربندی ساخت واحد ویژگی

وقتی بااستفاده از Android Studio واحد ویژگی جدیدی ایجاد می‌کنید، IDE افزونه Gradle زیر را در فایل build.gradle واحد اعمال می‌کند.

// The following applies the dynamic-feature plugin to your feature module.
// The plugin includes the Gradle tasks and properties required to configure and build
// an app bundle that includes your feature module.

plugins {
  id 'com.android.dynamic-feature'
}

بسیاری از ویژگی‌های دردسترس برای افزونه استاندارد برنامه برای واحد ویژگی شما نیز دردسترس است. بخش‌های زیر ویژگی‌هایی را که باید و نباید در پیکربندی ساخت واحد ویژگی‌تان بگنجانید شرح می‌دهد.

مواردی که نباید در پیکربندی ساخت واحد ویژگی گنجانده شود

چون هر واحد ویژگی به واحد پایه وابسته است، پیکربندی‌های خاصی را نیز به ارث می‌برد. بنابراین، باید موارد زیر را در فایل build.gradle واحد ویژگی حذف کنید:

• پیکربندی‌های امضا: دسته‌های برنامه بااستفاده از پیکربندی‌های امضایی که در ماژول پایه مشخص می‌کنید امضا می‌شوند.
• ویژگی minifyEnabled: می‌توانید کوچک کردن کد را برای کل پروژه برنامه‌تان فقط از پیکربندی ساخت واحد پایه فعال کنید. بنابراین، باید این ویژگی را از واحدهای ویژگی حذف کنید. بااین‌حال، می‌توانید قوانین ProGuard اضافی را برای هر واحد ویژگی مشخص کنید.
• versionCode و versionName: هنگام ساختن دسته برنامه، Gradle از اطلاعات نسخه برنامه که واحد پایه ارائه می‌دهد استفاده می‌کند. باید این ویژگی‌ها را از فایل build.gradle واحد ویژگی‌تان حذف کنید.

ایجاد رابطه با واحد پایه

وقتی Android Studio واحد ویژگی شما را ایجاد می‌کند، با افزودن ویژگی android.dynamicFeatures به فایل build.gradle واحد پایه، آن را برای واحد پایه نمایان می‌کند، همان‌طور که در زیر نشان داده شده است:

// In the base module’s build.gradle file.
android {
    ...
    // Specifies feature modules that have a dependency on
    // this base module.
    dynamicFeatures = [":dynamic_feature", ":dynamic_feature2"]
}

علاوه‌براین، Android Studio واحد پایه را به‌عنوان وابستگی واحد ویژگی دربرمی‌گیرد، همان‌طور که در زیر نشان داده شده است:

// In the feature module’s build.gradle file:
...
dependencies {
    ...
    // Declares a dependency on the base module, ':app'.
    implementation project(':app')
}

مشخص کردن قوانین ProGuard اضافی

اگرچه فقط پیکربندی ساخت واحد پایه می‌تواند کوچک کردن کد را برای پروژه برنامه شما فعال کند، می‌توانید بااستفاده از ویژگی proguardFiles، قوانین ProGuard سفارشی را برای هر واحد ویژگی ارائه دهید، همان‌طور که در زیر نشان داده شده است.

android.buildTypes {
     release {
         // You must use the following property to specify additional ProGuard
         // rules for feature modules.
         proguardFiles 'proguard-rules-dynamic-features.pro'
     }
}

توجه داشته باشید که این قوانین ProGuard در زمان ساخت با قوانین ProGuard سایر واحدها (ازجمله واحد پایه) ادغام می‌شوند. بنابراین، اگرچه هر واحد ویژگی ممکن است مجموعه جدیدی از قوانین را مشخص کند، اما این قوانین برای همه واحدهای پروژه برنامه اعمال می‌شود.

استقرار برنامه

هنگام توسعه برنامه‌تان با پشتیبانی از واحدهای ویژگی، می‌توانید برنامه‌تان را در دستگاه متصل‌شده مستقر کنید، همان‌طور که معمولاً با انتخاب اجرا > اجرا از نوار منو (یا با کلیک کردن روی اجرا در نوارابزار) انجام می‌دهید.

اگر پروژه برنامه‌تان شامل یک یا چند واحد ویژگی است، می‌توانید با اصلاح پیکربندی اجرا/اشکال‌زدایی موجود خود به‌صورت زیر، انتخاب کنید که کدام ویژگی‌ها هنگام استقرار برنامه‌تان گنجانده شوند:

1. اجرا > ویرایش پیکربندی‌ها را از نوار منو انتخاب کنید.
2. از پانل سمت چپ کادر گفتگوی پیکربندی‌های اجرا/اشکال‌زدایی، پیکربندی برنامه Android موردنظرتان را انتخاب کنید.
3. در بخش ویژگی‌های پویا برای استقرار در برگه عمومی، چارگوش کنار هر واحد ویژگی را که می‌خواهید هنگام استقرار برنامه‌تان اضافه شود علامت بزنید.
4. روی تأیید کلیک کنید.

به‌طور پیش‌فرض، Android Studio برای استقرار برنامه‌تان از بسته‌های برنامه استفاده نمی‌کند. درعوض، IDE فایل‌های APK را برای دستگاهتان می‌سازد و نصب می‌کند که برای سرعت استقرار بهینه‌سازی شده‌اند، نه برای اندازه APK. برای پیکربندی Android Studio به‌منظور ساختن و استقرار فایل‌های APK و تجربه‌های فوری از بسته برنامه، پیکربندی اجرا/اشکال‌زدایی را اصلاح کنید.

استفاده از واحدهای ویژگی برای ارائه سفارشی

مزیت منحصربه‌فرد واحدهای ویژگی، توانایی سفارشی‌سازی نحوه و زمان بارگیری ویژگی‌های مختلف برنامه‌تان در دستگاه‌های دارای Android 5.0 (سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی ۲۱) یا بالاتر است. برای مثال، برای کاهش اندازه بارگیری اولیه برنامه‌تان، می‌توانید ویژگی‌های خاصی را پیکربندی کنید تا درصورت نیاز به‌صورت درخواستی بارگیری شوند یا فقط توسط دستگاه‌هایی بارگیری شوند که از قابلیت‌های خاصی پشتیبانی می‌کنند، مثل توانایی عکس گرفتن یا پشتیبانی از ویژگی‌های واقعیت افزوده.

اگرچه وقتی برنامه‌تان را به‌صورت دسته برنامه بارگذاری می‌کنید، به‌طور پیش‌فرض بارگیری‌های بسیار بهینه‌شده‌ای دریافت می‌کنید، گزینه‌های پیشرفته‌تر و قابل‌سفارشی‌سازی‌تر برای ارائه ویژگی‌ها به پیکربندی بیشتر و مدولارسازی ویژگی‌های برنامه‌تان بااستفاده از واحدهای ویژگی نیاز دارد. یعنی واحدهای ویژگی، اجزای سازنده را برای ایجاد ویژگی‌های واحدی فراهم می‌کنند که می‌توانید آن‌ها را پیکربندی کنید تا هرکدام درصورت نیاز بارگیری شوند.

برنامه‌ای را درنظر بگیرید که به کاربران اجازه می‌دهد کالاها را در بازار آنلاین خرید و فروش کنند. می‌توانید هریک از عملکردهای زیر را در برنامه به‌طور منطقی به واحدهای ویژگی جداگانه تقسیم کنید:

• ورود به سیستم و ایجاد حساب
• درحال مرور بازارگاه
• قرار دادن محصول برای فروش
• درحال پردازش پرداخت‌ها

جدول زیر گزینه‌های مختلف تحویل را که واحدهای ویژگی پشتیبانی می‌کنند و نحوه استفاده از آن‌ها برای بهینه‌سازی اندازه بارگیری اولیه برنامه نمونه بازار را شرح می‌دهد.

ساختن URI برای منبع

اگر می‌خواهید بااستفاده از URI به منبعی که در واحد ویژگی ذخیره شده است دسترسی پیدا کنید، در اینجا نحوه تولید URI منبع واحد ویژگی بااستفاده از Uri.Builder() آورده شده است:

val uri = Uri.Builder()
                .scheme(ContentResolver.SCHEME_ANDROID_RESOURCE)
                .authority(context.getPackageName()) // Look up the resources in the application with its splits loaded
                .appendPath(resources.getResourceTypeName(resId))
                .appendPath(String.format("%s:%s",
                  resources.getResourcePackageName(resId), // Look up the dynamic resource in the split namespace.
                  resources.getResourceEntryName(resId)
                  ))
                .build()

String uri = Uri.Builder()
                .scheme(ContentResolver.SCHEME_ANDROID_RESOURCE)
                .authority(context.getPackageName()) // Look up the resources in the application with its splits loaded
                .appendPath(resources.getResourceTypeName(resId))
                .appendPath(String.format("%s:%s",
                  resources.getResourcePackageName(resId), // Look up the dynamic resource in the split namespace.
                  resources.getResourceEntryName(resId)
                  ))
                .build().toString();

هر بخش از مسیر منبع در زمان اجرا ساخته می‌شود تا اطمینان حاصل شود که فضای نام صحیح پس‌از بار شدن APK جداشده تولید می‌شود.

به‌عنوان نمونه‌ای از نحوه تولید URI، فرض کنید برنامه و واحد ویژگی با این نام‌ها دارید:

• نام بسته برنامه: com.example.my_app_package
• نام بسته منابع ویژگی: com.example.my_app_package.my_dynamic_feature

اگر resId در تکه‌کد بالا به منبع فایل خامی به‌نام «my_video» در واحد ویژگی شما اشاره کند، کد Uri.Builder() بالا خروجی زیر را خواهد داشت:

android.resource://com.example.my_app_package/raw/com.example.my_app_package.my_dynamic_feature:my_video

سپس برنامه‌تان می‌تواند از این «شناسه منبع یکسان» برای دسترسی به منبع واحد ویژگی استفاده کند.

برای اعتبارسنجی مسیرها در URI، می‌توانید از تحلیل‌کننده APK برای بازرسی APK واحد ویژگی و تعیین نام بسته استفاده کنید:

ملاحظات مربوط به واحدهای ویژگی

با واحدهای ویژگی، می‌توانید سرعت ساخت و سرعت مهندسی را بهبود ببخشید و توزیع ویژگی‌های برنامه‌تان را به‌طور گسترده سفارشی‌سازی کنید تا اندازه برنامه‌تان کاهش یابد. بااین‌حال، هنگام استفاده از واحدهای ویژگی، برخی محدودیت‌ها و موارد لبه‌ای وجود دارد که باید درنظر داشته باشید:

• نصب ۵۰ پیمانه ویژگی یا بیشتر در یک دستگاه، ازطریق ارسال مشروط یا ارسال درخواستی، ممکن است به مشکلات عملکرد منجر شود. پیمانه‌های زمان نصب که به‌عنوان قابل‌برداشتن پیکربندی نشده‌اند، به‌طور خودکار در پیمانه پایه گنجانده می‌شوند و فقط به‌عنوان یک پیمانه ویژگی در هر دستگاه به‌حساب می‌آیند.
• تعداد پیمانه‌هایی را که به‌عنوان قابل‌حذف برای ارسال در زمان نصب پیکربندی می‌کنید به ۱۰ یا کمتر محدود کنید. درغیراین‌صورت، ممکن است زمان بارگیری و نصب برنامه‌تان افزایش یابد.
• فقط دستگاه‌های دارای Android 5.0 (سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی ۲۱) و بالاتر از بارگیری و نصب ویژگی‌ها به‌صورت درخواستی پشتیبانی می‌کنند. برای دردسترس قرار دادن ویژگی‌تان برای نسخه‌های قبلی Android، ادغام را هنگام ایجاد واحد ویژگی فعال کنید.
• SplitCompat را فعال کنید تا برنامه‌تان به واحدهای ویژگی بارگیری‌شده که به‌صورت درخواستی ارائه می‌شوند دسترسی داشته باشد.
• واحدهای ویژگی نباید فعالیت‌ها را در مانیفست خود با android:exported تنظیم‌شده روی true مشخص کنند. دلیلش این است که وقتی برنامه دیگری سعی می‌کند فعالیت را راه‌اندازی کند، هیچ تضمینی وجود ندارد که دستگاه واحد ویژگی را بارگیری کرده باشد. علاوه‌براین، برنامه‌تان باید قبل‌از تلاش برای دسترسی به کد و منابع ویژگی، تأیید کند که ویژگی بارگیری شده است. برای کسب اطلاعات بیشتر، مدیریت کردن ماژول‌های نصب‌شده را بخوانید.
• چون «ویژگی تحویل Play» از شما می‌خواهد برنامه‌تان را بااستفاده از دسته برنامه منتشر کنید، مطمئن شوید که از مشکلات شناخته‌شده دسته برنامه مطلع هستید.

مرجع مانیفست واحد ویژگی

هنگام ایجاد واحد ویژگی جدید بااستفاده از Android Studio، محیط توسعه یکپارچه بیشتر مشخصه‌های مانیفست را که واحد برای رفتار کردن مانند واحد ویژگی نیاز دارد دربرمی‌گیرد. به‌علاوه، برخی‌از مشخصه‌ها توسط سیستم ساخت در زمان ترجمه تزریق می‌شوند، بنابراین نیازی نیست خودتان آن‌ها را مشخص یا اصلاح کنید. جدول زیر مشخصه‌های مانیفست را که برای واحدهای ویژگی مهم هستند شرح می‌دهد.

منابع بیشتر

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره استفاده از واحدهای ویژگی، منابع زیر را امتحان کنید.

پست‌های وبلاگ

• ویژگی‌های جدید برای کمک به توسعه، انتشار، و رشد کسب‌وکارتان در Google Play
• جدیدترین به‌روزرسانی‌های Android App Bundle ازجمله میانای برنامه‌سازی کاربردی زبان‌های اضافی
• Patchwork Plaid — A modularization story

ویدیوها

• ارسال قابل‌سفارشی‌سازی با «دسته برنامه» و هم‌رسانی آسان نسخه‌های آزمایشی
• ابزارهای جدید برای بهینه‌سازی اندازه برنامه و افزایش نصب در Google Play

شرایط خدمات و ایمنی داده‌ها

با دسترسی به «کتابخانه Play Feature Delivery» یا استفاده از آن، با شرایط خدمات کیت توسعه نرم‌افزار Play Core موافقت می‌کنید. لطفاً قبل‌از دسترسی به کتابخانه، همه شرایط و خط‌مشی‌های ذی‌ربط را بخوانید و درک کنید.

ایمنی داده

کتابخانه‌های «هسته Play» میانای زمان اجرای برنامه شما با «فروشگاه Google Play» هستند. بنابراین، وقتی از «هسته Play» در برنامه‌تان استفاده می‌کنید، «فروشگاه Play» فرایندهای خودش را اجرا می‌کند که شامل مدیریت داده‌ها طبق شرایط خدمات Google Play می‌شود. اطلاعات زیر نحوه مدیریت داده‌ها توسط کتابخانه‌های «هسته Play» را برای پردازش درخواست‌های خاص از برنامه‌تان شرح می‌دهد.

میانای برنامه‌سازی کاربردی زبان‌های دیگر

ارسال ویژگی Play

درحالی‌که هدف ما این است که تا حد امکان شفاف باشیم، شما به‌تنهایی مسئول تصمیم‌گیری درباره نحوه پاسخ دادن به فرم بخش ایمنی داده Google Play درخصوص جمع‌آوری، هم‌رسانی، و شیوه‌های امنیتی داده‌های کاربر برنامه‌تان هستید.