Omówienie Play Feature Delivery

Model udostępniania aplikacji w Google Play wykorzystuje pakiety Android App Bundle do generowania i udostępniania zoptymalizowanych plików APK dla konfiguracji urządzenia każdego użytkownika. Dzięki temu użytkownicy pobierają tylko kod i zasoby potrzebne do uruchomienia aplikacji.

Funkcja Play Feature Delivery wykorzystuje zaawansowane możliwości pakietów aplikacji, umożliwiając warunkowe dostarczanie lub pobieranie na żądanie niektórych funkcji aplikacji. Aby to zrobić, musisz najpierw oddzielić te funkcje od aplikacji podstawowej i umieścić je w modułach funkcji.

Konfiguracja kompilacji modułu funkcji

Gdy tworzysz nowy moduł funkcji za pomocą Android Studio, IDE stosuje do pliku build.gradle modułu tę wtyczkę Gradle.

// The following applies the dynamic-feature plugin to your feature module.
// The plugin includes the Gradle tasks and properties required to configure and build
// an app bundle that includes your feature module.

plugins {
  id 'com.android.dynamic-feature'
}

Wiele właściwości dostępnych dla standardowej wtyczki aplikacji jest też dostępnych dla modułu funkcji. W sekcjach poniżej opisujemy właściwości, które należy i których nie należy uwzględniać w konfiguracji kompilacji modułu funkcji.

Czego nie umieszczać w konfiguracji kompilacji modułu funkcji

Każdy moduł funkcji jest zależny od modułu podstawowego, więc dziedziczy też pewne konfiguracje. Dlatego w pliku build.gradle modułu funkcji należy pominąć te elementy:

• Konfiguracje podpisywania: pakiety aplikacji są podpisywane przy użyciu konfiguracji podpisywania określonych w module podstawowym.
• Właściwość minifyEnabled: możesz włączyć zmniejszanie kodu w całym projekcie aplikacji tylko w konfiguracji kompilacji modułu podstawowego. Dlatego należy pominąć tę właściwość w modułach funkcji. Możesz jednak określić dodatkowe reguły ProGuard dla każdego modułu funkcji.
• versionCode i versionName: podczas tworzenia pakietu aplikacji Gradle używa informacji o wersji aplikacji, które udostępnia moduł podstawowy. Te właściwości należy pominąć w pliku build.gradle modułu funkcji.

Nawiązywanie relacji z modułem podstawowym

Gdy Android Studio tworzy moduł funkcji, udostępnia go modułowi podstawowemu, dodając właściwość android.dynamicFeatures do pliku build.gradle modułu podstawowego, jak pokazano poniżej:

// In the base module’s build.gradle file.
android {
    ...
    // Specifies feature modules that have a dependency on
    // this base module.
    dynamicFeatures = [":dynamic_feature", ":dynamic_feature2"]
}

Dodatkowo Android Studio uwzględnia moduł podstawowy jako zależność modułu funkcji, jak pokazano poniżej:

// In the feature module’s build.gradle file:
...
dependencies {
    ...
    // Declares a dependency on the base module, ':app'.
    implementation project(':app')
}

Określanie dodatkowych reguł ProGuard

Chociaż tylko konfiguracja kompilacji modułu podstawowego może włączyć zmniejszanie kodu w projekcie aplikacji, możesz podać niestandardowe reguły ProGuard dla każdego modułu funkcji, używając właściwości proguardFiles, jak pokazano poniżej.

android.buildTypes {
     release {
         // You must use the following property to specify additional ProGuard
         // rules for feature modules.
         proguardFiles 'proguard-rules-dynamic-features.pro'
     }
}

Pamiętaj, że te reguły ProGuard są scalane z regułami z innych modułów (w tym modułu podstawowego) w czasie kompilacji. Dlatego, chociaż każdy moduł funkcji może określać nowy zestaw reguł, reguły te mają zastosowanie do wszystkich modułów w projekcie aplikacji.

Wdrażanie aplikacji

Podczas tworzenia aplikacji z obsługą modułów funkcji możesz wdrożyć ją na połączonym urządzeniu w standardowy sposób, wybierając na pasku menu Run > Run (Uruchom > Uruchom) lub klikając Run (Uruchom)  na pasku narzędzi.

Jeśli projekt aplikacji zawiera co najmniej 1 moduł funkcji, możesz wybrać, które funkcje mają być uwzględnione podczas wdrażania aplikacji. W tym celu zmodyfikuj istniejącą konfigurację uruchamiania i debugowania w ten sposób:

1. Na pasku menu kliknij Run > Edit Configurations (Uruchom > Edytuj konfiguracje).
2. W panelu po lewej stronie okna Konfiguracje uruchamiania i debugowania wybierz odpowiednią konfigurację aplikacji na Androida.
3. W sekcji Funkcje dynamiczne do wdrożenia na karcie Ogólne zaznacz pole obok każdego modułu funkcji, który chcesz uwzględnić podczas wdrażania aplikacji.
4. Kliknij OK.

Domyślnie Android Studio nie wdraża aplikacji za pomocą pakietów aplikacji. Zamiast tego IDE tworzy i instaluje na urządzeniu pliki APK zoptymalizowane pod kątem szybkości wdrażania, a nie rozmiaru. Aby skonfigurować Android Studio do tworzenia i wdrażania plików APK oraz wersji błyskawicznych z pakietu aplikacji, zmień konfigurację uruchamiania i debugowania.

Używanie modułów funkcji do dostarczania niestandardowego

Wyjątkową zaletą modułów funkcji jest możliwość dostosowania sposobu i czasu pobierania różnych funkcji aplikacji na urządzenia z Androidem 5.0 (poziom interfejsu API 21) lub nowszym. Aby na przykład zmniejszyć początkowy rozmiar pobieranej aplikacji, możesz skonfigurować niektóre funkcje tak, aby były pobierane na żądanie lub tylko na urządzenia, które obsługują określone funkcje, takie jak robienie zdjęć czy rzeczywistość rozszerzona.

Chociaż po przesłaniu aplikacji jako pakietu aplikacji domyślnie otrzymujesz wysoce zoptymalizowane pliki do pobrania, bardziej zaawansowane i konfigurowalne opcje dostarczania funkcji wymagają dodatkowej konfiguracji i modularyzacji funkcji aplikacji za pomocą modułów funkcji. Oznacza to, że moduły funkcji stanowią elementy składowe do tworzenia funkcji modułowych, które można skonfigurować tak, aby były pobierane w razie potrzeby.

Wyobraź sobie aplikację, która umożliwia użytkownikom kupowanie i sprzedawanie towarów na platformie handlowej online. Możesz w rozsądny sposób podzielić każdą z tych funkcji aplikacji na osobne moduły funkcji:

• Logowanie się i tworzenie konta
• Przeglądanie platformy handlowej
• Wystawianie przedmiotu na sprzedaż
• Przetwarzanie płatności

W tabeli poniżej opisano różne opcje dostarczania obsługiwane przez moduły funkcji oraz sposoby ich wykorzystania do optymalizacji początkowego rozmiaru pobierania przykładowej aplikacji rynkowej.

Tworzenie identyfikatora URI zasobu

Jeśli chcesz uzyskać dostęp do zasobu przechowywanego w module funkcji za pomocą identyfikatora URI, oto jak wygenerować identyfikator URI zasobu modułu funkcji za pomocą Uri.Builder():

val uri = Uri.Builder()
                .scheme(ContentResolver.SCHEME_ANDROID_RESOURCE)
                .authority(context.getPackageName()) // Look up the resources in the application with its splits loaded
                .appendPath(resources.getResourceTypeName(resId))
                .appendPath(String.format("%s:%s",
                  resources.getResourcePackageName(resId), // Look up the dynamic resource in the split namespace.
                  resources.getResourceEntryName(resId)
                  ))
                .build()

String uri = Uri.Builder()
                .scheme(ContentResolver.SCHEME_ANDROID_RESOURCE)
                .authority(context.getPackageName()) // Look up the resources in the application with its splits loaded
                .appendPath(resources.getResourceTypeName(resId))
                .appendPath(String.format("%s:%s",
                  resources.getResourcePackageName(resId), // Look up the dynamic resource in the split namespace.
                  resources.getResourceEntryName(resId)
                  ))
                .build().toString();

Każda część ścieżki do zasobu jest tworzona w czasie działania, co zapewnia wygenerowanie prawidłowej przestrzeni nazw po załadowaniu dzielonych pakietów APK.

Aby zobaczyć, jak generowany jest identyfikator URI, załóżmy, że masz aplikację i moduły funkcji o tych nazwach:

• Nazwa pakietu aplikacji: com.example.my_app_package
• Nazwa pakietu zasobów funkcji: com.example.my_app_package.my_dynamic_feature

Jeśli resId we fragmencie kodu powyżej odnosi się do nieprzetworzonego zasobu pliku o nazwie „my_video” w module funkcji, kod Uri.Builder() powyżej wygeneruje następujące dane wyjściowe:

android.resource://com.example.my_app_package/raw/com.example.my_app_package.my_dynamic_feature:my_video

Aplikacja może następnie użyć tego identyfikatora URI, aby uzyskać dostęp do zasobu modułu funkcji.

Aby sprawdzić ścieżki w identyfikatorze URI, możesz użyć APK Analyzer, który pozwala sprawdzić plik APK modułu funkcji i określić nazwę pakietu:

Uwagi dotyczące modułów funkcji

Dzięki modułom funkcji możesz zwiększyć szybkość kompilacji i przyspieszyć pracę inżynierów, a także dostosować dostarczanie funkcji aplikacji, aby zmniejszyć jej rozmiar. Podczas korzystania z modułów funkcji należy jednak pamiętać o pewnych ograniczeniach i przypadkach skrajnych:

• Zainstalowanie co najmniej 50 modułów funkcji na jednym urządzeniu za pomocą dostarczania warunkowego lub na żądanie może spowodować problemy z wydajnością. Moduły instalowane podczas instalacji, które nie są skonfigurowane jako możliwe do usunięcia, są automatycznie uwzględniane w module podstawowym i liczą się jako 1 moduł funkcji na każdym urządzeniu.
• Ogranicz liczbę modułów, które konfigurujesz jako możliwe do usunięcia w przypadku pobierania w czasie instalacji, do maksymalnie 10. W przeciwnym razie czas pobierania i instalowania aplikacji może się wydłużyć.
• Tylko urządzenia z Androidem 5.0 (poziom interfejsu API 21) lub nowszym obsługują pobieranie i instalowanie funkcji na żądanie. Aby funkcja była dostępna we wcześniejszych wersjach Androida, podczas tworzenia modułu funkcji włącz łączenie.
• Włącz SplitCompat, aby aplikacja miała dostęp do pobranych modułów funkcji dostarczanych na żądanie.
• Moduły funkcji nie powinny określać w pliku manifestu aktywności z atrybutem android:exported ustawionym na true. Dzieje się tak, ponieważ nie ma gwarancji, że urządzenie pobrało moduł funkcji, gdy inna aplikacja próbuje uruchomić aktywność. Dodatkowo aplikacja powinna potwierdzić, że funkcja została pobrana, zanim spróbuje uzyskać dostęp do jej kodu i zasobów. Więcej informacji znajdziesz w artykule Zarządzanie zainstalowanymi modułami.
• Ponieważ funkcja Play Feature Delivery wymaga opublikowania aplikacji za pomocą pakietu aplikacji, zapoznaj się ze znanymi problemami z pakietami aplikacji.

Plik manifestu modułu funkcji

Gdy tworzysz nowy moduł funkcji za pomocą Android Studio, IDE zawiera większość atrybutów manifestu, których moduł potrzebuje, aby działać jak moduł funkcji. Dodatkowo niektóre atrybuty są wstrzykiwane przez system kompilacji podczas kompilowania, więc nie musisz ich samodzielnie określać ani modyfikować. W tabeli poniżej opisano atrybuty pliku manifestu, które są ważne w przypadku modułów funkcji.

Dodatkowe materiały

Więcej informacji o korzystaniu z modułów funkcji znajdziesz w tych materiałach.

Posty na blogu

• Nowe funkcje, które pomogą Ci tworzyć i publikować aplikacje oraz rozwijać firmę w Google Play
• Najnowsze aktualizacje pakietu Android App Bundle, w tym interfejs API dodatkowych języków
• Patchwork Plaid – A modularization story

Filmy

• Dostarczanie treści z możliwością personalizacji dzięki pakietowi aplikacji i łatwe udostępnianie kompilacji testowych
• Nowe narzędzia do optymalizacji rozmiaru aplikacji i zwiększania liczby instalacji w Google Play

Warunki korzystania z usługi i bezpieczeństwo danych

Korzystając z biblioteki Play Feature Delivery, akceptujesz Warunki korzystania z pakietu SDK podstawowej biblioteki Play. Zanim uzyskasz dostęp do biblioteki, przeczytaj i zrozum wszystkie obowiązujące warunki i zasady.

Bezpieczeństwo danych

Podstawowe biblioteki Play to interfejs środowiska wykonawczego Twojej aplikacji w Sklepie Google Play. W związku z tym, gdy używasz Play Core w aplikacji, Sklep Play uruchamia własne procesy, które obejmują obsługę danych zgodnie z Warunkami korzystania z usługi Google Play. Poniżej znajdziesz informacje o tym, jak podstawowe biblioteki Play przetwarzają dane, aby obsługiwać określone żądania z Twojej aplikacji.

Interfejs API dodatkowych języków

Play Feature Delivery

Dążymy do prezentowania informacji w jak najbardziej przejrzysty sposób. Jednak jako deweloper aplikacji ponosisz wyłączną odpowiedzialność za decyzje związane z sekcją Bezpieczeństwo danych w formularzu Google Play dotyczące zbierania, udostępniania i zabezpieczania danych użytkowników przez Twoją aplikację.