میاناهای برنامه‌سازی کاربردی Android 4.4

سطح ای‌پی‌آی: ۱۹

‫Android 4.4‏ (KITKAT) نسخه جدیدی برای پلاتفرم Android است که ویژگی‌های جدیدی را برای کاربران و توسعه‌دهندگان نرم‌افزار ارائه می‌دهد. این سند مقدمه‌ای بر مهم‌ترین میاناهای برنامه‌سازی کاربردی جدید ارائه می‌دهد.

به‌عنوان توسعه‌دهنده برنامه، باید تصویر سیستم Android 4.4 و پلاتفرم کیت توسعه نرم‌افزار را در اسرع وقت از مدیر کیت توسعه نرم‌افزار بارگیری کنید. اگر دستگاهی با Android نسخه ۴.۴ ندارید که بتوانید برنامه‌تان را در آن آزمایش کنید، از تصویر سیستم Android نسخه ۴.۴ برای آزمایش برنامه‌تان در شبیه‌ساز Android استفاده کنید. سپس برنامه‌هایتان را براساس پلاتفرم Android 4.4 بسازید تا بتوانید از جدیدترین میاناهای برنامه‌سازی کاربردی استفاده کنید.

به‌روزرسانی سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی هدف

برای بهینه‌سازی بهتر برنامه‌تان برای دستگاه‌هایی که Android نسخه ۴.۴ را اجرا می‌کنند، باید targetSdkVersion را روی "19" تنظیم کنید، آن را روی تصویر سیستم Android نسخه ۴.۴ نصب کنید، آن را آزمایش کنید، سپس به‌روزرسانی‌ای با این تغییر منتشر کنید.

می‌توانید از میاناهای برنامه‌سازی کاربردی در Android 4.4 استفاده کنید و درعین‌حال با افزودن شرایطی به کدتان که سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی سیستم را قبل‌از اجرای میاناهای برنامه‌سازی کاربردی پشتیبانی‌نشده توسط minSdkVersion شما بررسی می‌کند، از نسخه‌های قدیمی‌تر نیز پشتیبانی کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره حفظ سازگاری با نسخه‌های قدیمی، پشتیبانی از نسخه‌های مختلف پلاتفرم را بخوانید.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره نحوه عملکرد سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی، سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی چیست؟ را بخوانید.

تغییرات مهم در رفتار

اگر قبلاً برنامه‌ای برای Android منتشر کرده‌اید، توجه داشته باشید که ممکن است برنامه‌تان تحت‌تأثیر تغییرات Android 4.4 قرار بگیرد.

اگر برنامه‌تان از فضای ذخیره‌سازی خارجی می‌خواند…

برنامه‌تان نمی‌تواند فایل‌های هم‌رسانی‌شده در فضای ذخیره‌سازی خارجی را هنگام اجرا در Android نسخه ۴.۴ بخواند، مگراینکه برنامه‌تان اجازه READ_EXTERNAL_STORAGE را داشته باشد. یعنی فایل‌های موجود در فهرست راهنمای برگردانده‌شده توسط getExternalStoragePublicDirectory() دیگر بدون اجازه دردسترس نیستند. اما اگر فقط به دسترسی به دایرکتوری‌های مختص برنامه‌تان نیاز دارید که توسط getExternalFilesDir() ارائه شده است، به اجازه READ_EXTERNAL_STORAGE نیاز ندارید.

اگر برنامه‌تان از «وب‌نما» استفاده می‌کند…

ممکن است برنامه‌تان هنگام اجرا در Android 4.4 رفتار متفاوتی داشته باشد، به‌ویژه وقتی targetSdkVersion برنامه‌تان را به «۱۹» یا بالاتر به‌روزرسانی می‌کنید.

کد زیربنایی کلاس WebView و میاناهای برنامه‌سازی کاربردی مرتبط ارتقا یافته است تا براساس عکس آنی مدرنی از کد منبع Chromium باشد. این کار باعث بهبودهای مختلفی در عملکرد، پشتیبانی از ویژگی‌های جدید HTML5، و پشتیبانی از اشکال‌زدایی ازراه‌دور محتوای WebView شما می‌شود. دامنه این ارتقا به این معنی است که اگر برنامه شما از WebView استفاده می‌کند، ممکن است رفتار آن در برخی موارد تحت تأثیر قرار گیرد. اگرچه تغییرات رفتاری شناخته‌شده مستند شده‌اند و بیشتر زمانی بر برنامه شما تأثیر می‌گذارند که targetSdkVersion برنامه خود را به «۱۹» یا بالاتر به‌روز کنید—WebView جدید در «حالت غیراستاندارد» عمل می‌کند تا برخی عملکردهای قدیمی را در برنامه‌هایی که سطح میانای برنامه‌سازی کاربردی ۱۸ و پایین‌تر را هدف قرار می‌دهند ارائه دهد—ممکن است برنامه شما به رفتارهای ناشناخته از نسخه قبلی WebView وابسته باشد.

بنابراین اگر برنامه موجود شما از WebView استفاده می‌کند، مهم است که در اسرع وقت در Android 4.4 آزمایش کنید و برای اطلاعات درباره اینکه وقتی targetSdkVersion را به «۱۹» یا بالاتر به‌روزرسانی می‌کنید، برنامه‌تان چگونه ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد، به انتقال به WebView در Android 4.4 مراجعه کنید.

اگر برنامه‌تان از AlarmManager استفاده می‌کند…

وقتی targetSdkVersion برنامه‌تان را روی «۱۹» یا بالاتر تنظیم کنید، زنگ‌های ساعتی که بااستفاده از set() یا setRepeating() ایجاد می‌کنید غیردقیق خواهند بود.

برای بهبود بهره‌وری مصرف برق، Android اکنون زنگ‌های ساعت همه برنامه‌هایی را که در زمان‌های نسبتاً مشابهی رخ می‌دهند به‌صورت دسته‌ای باهم اجرا می‌کند تا سیستم به‌جای چندبار بیدار کردن دستگاه برای رسیدگی به هر زنگ ساعت، یک‌بار دستگاه را بیدار کند.

اگر زنگ ساعت شما با زمان دقیق ساعت مرتبط نیست، اما همچنان مهم است که زنگ ساعت شما در یک محدوده زمانی خاص (مانند بین ساعت ۲ بعدازظهر تا ۴ بعدازظهر) فراخوانی شود، می‌توانید از روش جدید setWindow() استفاده کنید که «زودترین» زمان را برای زنگ ساعت و یک «پنجره» زمانی پس‌از زودترین زمان می‌پذیرد که سیستم باید زنگ ساعت را در آن فراخوانی کند.

اگر زنگ هشدار شما باید به زمان دقیق ساعت سنجاق شود (مثلاً برای یادآوری رویداد تقویم)، می‌توانید از روش جدید setExact() استفاده کنید.

این رفتار دسته‌بندی غیردقیق فقط برای برنامه‌های به‌روزشده اعمال می‌شود. اگر targetSdkVersion را روی «۱۸» یا کمتر تنظیم کرده باشید، زنگ‌های ساعتتان هنگام اجرا در Android نسخه ۴٫۴ همچنان مانند نسخه‌های قبلی رفتار خواهند کرد.

اگر برنامه‌تان داده‌ها را بااستفاده از ContentResolver همگام‌سازی می‌کند...

وقتی targetSdkVersion برنامه‌تان را روی «۱۹» یا بالاتر تنظیم می‌کنید، ایجاد همگام‌سازی با addPeriodicSync() عملیات همگام‌سازی را در فاصله زمانی انعطاف‌پذیر پیش‌فرض تقریباً ۴٪ از دوره‌ای که مشخص می‌کنید انجام می‌دهد. برای مثال، اگر بسامد نظرسنجی شما ۲۴ ساعت باشد، عملیات همگام‌سازی شما ممکن است تقریباً در یک بازه زمانی یک ساعته در هر روز انجام شود، نه دقیقاً در همان زمان هر روز.

برای مشخص کردن فاصله زمانی انعطاف‌پذیر خودتان برای عملیات همگام‌سازی، باید از روش جدید requestSync() استفاده کنید. برای جزئیات بیشتر، بخش زیر را درباره وفق‌دهنده‌های همگام‌سازی ببینید.

این رفتار بازه انعطاف‌پذیر فقط برای برنامه‌های به‌روزشده اعمال می‌شود. اگر targetSdkVersion را روی «۱۸» یا کمتر تنظیم کرده باشید، درخواست‌های همگام‌سازی موجود شما همچنان مانند نسخه‌های قبلی هنگام اجرا در Android 4.4 رفتار خواهند کرد.

چارچوب چاپ

اکنون Android شامل چارچوب کاملی است که به کاربران اجازه می‌دهد هر سندی را بااستفاده از چاپگر متصل‌شده ازطریق Wi-Fi، بلوتوث، یا سرویس‌های دیگر چاپ کنند. سیستم تراکنش بین برنامه‌ای را که می‌خواهد سندی را چاپ کند و سرویس‌هایی که کارهای چاپ را به چاپگر ارسال می‌کنند مدیریت می‌کند. چارچوب android.print همه میاناهای برنامه‌سازی کاربردی لازم را برای مشخص کردن سند چاپی و ارسال آن به سیستم برای چاپ ارائه می‌دهد. اینکه برای یک کار چاپ مشخص به کدام میاناهای برنامه‌سازی کاربردی نیاز دارید به محتوای شما بستگی دارد.

چاپ محتوای عمومی

اگر می‌خواهید محتوای میانای کاربرتان را به‌صورت سند چاپ کنید، ابتدا باید زیرکلاسی از PrintDocumentAdapter ایجاد کنید. در این کلاس، باید چند روش فراخوانی را پیاده‌سازی کنید، ازجمله onLayout() برای ایجاد چیدمان براساس ویژگی‌های چاپ ارائه‌شده، و onWrite() برای سریال‌سازی محتوای قابل‌چاپ در ParcelFileDescriptor.

برای نوشتن محتوایتان در ParcelFileDescriptor، باید آن را به‌صورت PDF ارسال کنید. میاناهای برنامه‌سازی کاربردی جدید PdfDocument روشی راحت برای انجام این کار با ارائه Canvas از getCanvas() ارائه می‌دهند که می‌توانید محتوای قابل‌چاپ خود را روی آن بکشید. سپس PdfDocument را بااستفاده از روش writeTo() در ParcelFileDescriptor بنویسید.

پس‌از اینکه پیاده‌سازی‌تان را برای PrintDocumentAdapter تعریف کردید، می‌توانید کارهای چاپ را به‌درخواست کاربر بااستفاده از روش PrintManager، print()، که PrintDocumentAdapter را به‌عنوان یکی از آرگومان‌هایش می‌گیرد، اجرا کنید.

درحال چاپ تصاویر

اگر می‌خواهید فقط یک عکس یا نگاشت بیتی دیگر را چاپ کنید، میاناهای برنامه‌سازی کاربردی کمکی در کتابخانه پشتیبانی همه کارها را برای شما انجام می‌دهند. کافی است نمونه جدیدی از PrintHelper ایجاد کنید، حالت مقیاس را با setScaleMode() تنظیم کنید، سپس Bitmap را به printBitmap() منتقل کنید. همین. کتابخانه بقیه تعامل با سیستم را برای ارسال نقشه بیتی به چاپگر انجام می‌دهد.

درحال ساختن سرویس‌های چاپ

به‌عنوان سازنده اصلی محصول چاپگر، می‌توانید از چارچوب android.printservice برای ارائه قابلیت همکاری با چاپگرهایتان از دستگاه‌های Android استفاده کنید. می‌توانید سرویس‌های چاپ را به‌صورت APK بسازید و توزیع کنید تا کاربران بتوانند آن‌ها را در دستگاه‌هایشان نصب کنند . برنامه سرویس چاپ عمدتاً به‌عنوان سرویس بی‌سَر با زیرکلاس‌بندی کلاس PrintService عمل می‌کند که کارهای چاپ را از سیستم دریافت می‌کند و کارها را بااستفاده از پروتکل‌های مناسب به چاپگرهایش منتقل می‌کند.

برای اطلاعات بیشتر درباره نحوه چاپ محتوای برنامه، چاپ محتوا را بخوانید.

ارائه‌دهنده پیامک

ارائه‌دهنده محتوای Telephony («ارائه‌دهنده پیامک») به برنامه‌ها اجازه می‌دهد پیامک‌ها و فراپیام‌ها را در دستگاه بخوانند و بنویسند. این پایگاه داده شامل جدول‌هایی برای پیامک‌ها و فراپیام‌های دریافتی، پیش‌نویس‌شده، ارسالی، درانتظار، و غیره است.

از Android 4.4 به بعد، تنظیمات سیستم به کاربران اجازه می‌دهد «برنامه پیامک پیش‌فرض» را انتخاب کنند. پس‌از انتخاب، فقط برنامه پیامک پیش‌فرض می‌تواند در «ارائه‌دهنده پیامک» بنویسد و فقط برنامه پیامک پیش‌فرض هنگام دریافت پیامک توسط کاربر، پخش SMS_DELIVER_ACTION را دریافت می‌کند یا هنگام دریافت فراپیام توسط کاربر، پخش WAP_PUSH_DELIVER_ACTION را دریافت می‌کند. برنامه پیامک پیش‌فرض مسئول نوشتن جزئیات در «ارائه‌دهنده پیامک» هنگام دریافت یا ارسال پیام جدید است.

برنامه‌های دیگری که به‌عنوان برنامه پیامک پیش‌فرض انتخاب نشده‌اند فقط می‌توانند «ارائه‌دهنده پیامک» را بخوانند، اما ممکن است با گوش دادن به همه‌فرستی SMS_RECEIVED_ACTION، که همه‌فرستی غیرقابل‌لغوی است که ممکن است به چندین برنامه ارسال شود، از رسیدن پیامک جدید مطلع شوند. این پخش برای برنامه‌هایی درنظر گرفته شده است که (درحالی‌که به‌عنوان برنامه پیامک پیش‌فرض انتخاب نشده‌اند) باید پیام‌های ورودی خاصی را بخوانند، مثلاً برای انجام درستی‌سنجی شماره تلفن.

برای اطلاعات بیشتر، پست وبلاگ آماده کردن برنامه‌های پیامک برای KitKat را بخوانید.

بی‌سیم و اتصال‌پذیری

شبیه‌سازی کارت میزبان

برنامه‌های Android اکنون می‌توانند کارت‌های ISO14443-4 (ISO-DEP) NFC را که از APDU برای تبادل داده استفاده می‌کنند (همان‌طور که در ISO7816-4 مشخص شده است) شبیه‌سازی کنند. این ویژگی به دستگاه مجهز به NFC با Android 4.4 امکان می‌دهد چندین کارت NFC را به‌طور هم‌زمان شبیه‌سازی کند و به پایانه پرداخت NFC یا سایر کارت‌خوان‌های NFC امکان می‌دهد تراکنشی را با کارت NFC مناسب براساس شناسه برنامه (AID) آغاز کند.

اگر می‌خواهید کارت NFC را که از این پروتکل‌ها در برنامه‌تان استفاده می‌کند شبیه‌سازی کنید، مؤلفه سرویسی براساس کلاس HostApduService ایجاد کنید. درحالی‌که اگر برنامه‌تان به‌جای آن از عنصر امن برای شبیه‌سازی کارت استفاده می‌کند، باید سرویسی براساس کلاس OffHostApduService ایجاد کنید که مستقیماً در تراکنش‌ها دخیل نخواهد بود اما برای ثبت شناسه‌های برنامه‌ای که باید توسط عنصر امن مدیریت شوند ضروری است.

برای اطلاعات بیشتر، راهنمای شبیه‌سازی کارت NFC را بخوانید.

حالت خوانشگر NFC

حالت جدید خواننده NFC به فعالیت اجازه می‌دهد تا همه فعالیت‌های NFC را فقط به خواندن انواع برچسب‌هایی که فعالیت در پیش‌زمینه به آن‌ها علاقه دارد محدود کند. می‌توانید حالت خواننده را برای فعالیتتان با enableReaderMode() فعال کنید، که پیاده‌سازی NfcAdapter.ReaderCallback را ارائه می‌دهد که وقتی برچسب‌های جدید شناسایی می‌شود، فراخوانی برگشتی دریافت می‌کند.

این قابلیت جدید، در کنار شبیه‌سازی کارت میزبان، به Android اجازه می‌دهد در هر دو طرف رابط پرداخت با تلفن همراه عمل کند: یک دستگاه به‌عنوان پایانه پرداخت عمل می‌کند (دستگاهی که فعالیت حالت خواندن را اجرا می‌کند) و دستگاه دیگر به‌عنوان مشتری پرداخت عمل می‌کند (دستگاهی که کارت NFC را شبیه‌سازی می‌کند).

فرستنده‌های مادون قرمز

هنگام اجرا در دستگاهی که شامل فرستنده مادون قرمز (IR) است، اکنون می‌توانید سیگنال‌های IR را بااستفاده از ConsumerIrManager API ارسال کنید. برای دریافت نمونه‌ای از ConsumerIrManager، getSystemService() را با CONSUMER_IR_SERVICE به‌عنوان متغیر مستقل فراخوانی کنید. سپس می‌توانید فرکانس‌های مادون قرمز پشتیبانی‌شده دستگاه را با getCarrierFrequencies() جستجو کنید و سیگنال‌ها را با ارسال فرکانس موردنظر و الگوی سیگنال با transmit() انتقال دهید.

همیشه باید ابتدا با فراخوانی hasIrEmitter() بررسی کنید که آیا دستگاه شامل فرستنده مادون قرمز است یا نه، اما اگر برنامه‌تان فقط با دستگاه‌هایی سازگار است که فرستنده مادون قرمز دارند، باید عنصر <uses-feature> را در مانیفست خود برای "android.hardware.consumerir" (FEATURE_CONSUMER_IR) اضافه کنید.

چندرسانه‌ای

بازپخش تطبیقی

پشتیبانی از بازپخش ویدیو تطبیقی اکنون با میاناهای برنامه‌سازی کاربردی MediaCodec دردسترس است و امکان تغییر یکپارچه در وضوح را درطول بازپخش در Surface فراهم می‌کند—می‌توانید فریم‌های ورودی رمزگشا را با وضوح جدید تغذیه کنید و وضوح میان‌گیرهای خروجی بدون وقفه قابل‌توجهی تغییر می‌کند.

می‌توانید با افزودن دو کلید به MediaFormat که حداکثر وضوح موردنیاز برنامه‌تان از کدک را مشخص می‌کند، پخش تطبیقی را فعال کنید: KEY_MAX_WIDTH و KEY_MAX_HEIGHT. با افزودن این موارد به MediaFormat، MediaFormat را با configure() به نمونه MediaCodec خود منتقل کنید.

کدک بین وضوح‌هایی که برابر یا کوچک‌تر از این مقادیر هستند به‌صورت یکپارچه جابه‌جا می‌شود. همچنین ممکن است کدک از وضوح‌های بزرگ‌تر از حداکثر مشخص‌شده پشتیبانی کند (تا زمانی که در محدوده نمایه‌های پشتیبانی‌شده باشد)، اما انتقال به وضوح‌های بزرگ‌تر ممکن است یکپارچه نباشد.

برای تغییر وضوح درحین رمزگشایی ویدیو H.264، بااستفاده از MediaCodec.queueInputBuffer()‎ به صف‌بندی فریم‌ها ادامه دهید، اما مطمئن شوید که مقادیر جدید «مجموعه پارامترهای توالی» (SPS) و «مجموعه پارامترهای تصویر» (PPS) را همراه با فریم «بازآوری فوری رمزگشا» (IDR) در یک میان‌گیر واحد ارائه می‌دهید.

بااین‌حال، قبل‌از اینکه بخواهید کدک خود را برای بازپخش تطبیقی پیکربندی کنید، باید با فراخوانی isFeatureSupported(String) با FEATURE_AdaptivePlayback تأیید کنید که دستگاه از بازپخش تطبیقی پشتیبانی می‌کند.

توجه: پشتیبانی از بازپخش تطبیقی مختص فروشنده است. برخی‌از کدک‌ها ممکن است برای راهنمایی‌های وضوح بزرگ‌تر به حافظه بیشتری نیاز داشته باشند. بنابراین، باید حداکثر وضوح را براساس مطلب منبعی که رمزگشایی می‌کنید تنظیم کنید.

مُهرهای زمان صوتی به‌درخواست

برای تسهیل همگام‌سازی صدا و ویدیو، کلاس جدید AudioTimestamp جزئیات خط زمان را درباره «قاب» خاصی در جاری‌سازی صوتی که توسط AudioTrack مدیریت می‌شود ارائه می‌دهد. برای دریافت جدیدترین مُهر زمان موجود، یک شیء AudioTimestamp را نمونه‌سازی کنید و آن را به getTimestamp() ارسال کنید. اگر درخواست مُهر زمان موفقیت‌آمیز باشد، نمونه AudioTrack با موقعیتی در واحد قاب، همراه با زمان تخمینی که آن قاب ارائه شده یا قرار است ارائه شود، پر می‌شود.

می‌توانید از مقدار nanoTime در AudioTimestamp (که یکنواخت است) برای پیدا کردن نزدیک‌ترین قاب ویدیو مرتبط درمقایسه با framePosition استفاده کنید تا بتوانید قاب‌های ویدیو را برای مطابقت با صدا حذف، تکرار، یا درون‌یابی کنید. یا می‌توانید زمان دلتا را بین مقدار nanoTime و زمان موردانتظار فریم ویدیو در آینده (با درنظر گرفتن نرخ نمونه‌برداری) تعیین کنید تا پیش‌بینی کنید کدام فریم صوتی در همان لحظه فریم ویدیو موردانتظار است.

Surface image reader

ImageReader API جدید به شما دسترسی مستقیم به میانگیرهای تصویر را می‌دهد، همان‌طور که در Surface رندر می‌شوند. می‌توانید با روش ایستا newInstance()، ImageReader را دریافت کنید. سپس getSurface() را فراخوانی کنید تا Surface جدیدی ایجاد شود و داده‌های تصویرتان را با تولیدکننده‌ای مثل MediaPlayer یا MediaCodec ارائه دهید. برای دریافت اعلان هنگام دردسترس قرار گرفتن تصاویر جدید از سطح، میانای ImageReader.OnImageAvailableListener را پیاده‌سازی کنید و آن را با setOnImageAvailableListener() ثبت کنید.

اکنون وقتی محتوا را به Surface خود می‌کشید، ImageReader.OnImageAvailableListener شما با دردسترس قرار گرفتن هر قاب تصویر جدید، تماسی با onImageAvailable() دریافت می‌کند و ImageReader مربوطه را به شما ارائه می‌دهد. می‌توانید از ImageReader برای دریافت داده‌های تصویر قاب به‌عنوان شیء Image با فراخوانی acquireLatestImage() یا acquireNextImage() استفاده کنید.

شیء Image دسترسی مستقیم به مُهر زمان، قالب، ابعاد، و داده‌های پیکسل تصویر را در ByteBuffer فراهم می‌کند. بااین‌حال، برای اینکه کلاس Image بتواند تصاویرتان را تفسیر کند، باید طبق یکی از انواع تعریف‌شده توسط ثابت‌ها در ImageFormat یا PixelFormat قالب‌بندی شوند.

اندازه‌گیری اوج و RMS

اکنون می‌توانید با ایجاد نمونه جدیدی از Visualizer.MeasurementPeakRms و ارسال آن به getMeasurementPeakRms()، اوج و RMS جاری‌سازی صوتی فعلی را از Visualizer پُرسمان کنید. وقتی این روش را فراخوانی می‌کنید، مقادیر اوج و RMS Visualizer.MeasurementPeakRms داده‌شده روی آخرین مقادیر اندازه‌گیری‌شده تنظیم می‌شود.

تقویت‌کننده بلندی صدا

‫LoudnessEnhancer زیرکلاس جدیدی از AudioEffect است که به شما امکان می‌دهد میزان صدای شنیداری MediaPlayer یا AudioTrack را افزایش دهید. این ویژگی به‌ویژه در ترکیب با روش جدید getMeasurementPeakRms() که قبلاً ذکر شد، برای افزایش صدای قطعه‌های صوتی گفتاری درحین پخش رسانه‌های دیگر مفید است.

کنترل از راه دور

Android 4.0 (سطح API‏ ۱۴) میاناهای برنامه‌سازی کاربردی RemoteControlClient را معرفی کرد که به برنامه‌های رسانه اجازه می‌دهد رویدادهای کنترل‌کننده رسانه را از کارخواه‌های راه دور، مثل کنترل‌های رسانه در صفحه قفل، مصرف کنند. اکنون میاناهای برنامه‌سازی کاربردی جدید RemoteController به شما امکان می‌دهد کنترل از راه دور خودتان را بسازید و برنامه‌ها و لوازم جانبی نوآورانه جدیدی ایجاد کنید که بتوانند پخش هر برنامه رسانه‌ای را که با RemoteControlClient ادغام می‌شود کنترل کنند.

برای ساختن کنترل ازراه‌دور، می‌توانید میانای کاربر را به هر روشی که می‌خواهید پیاده‌سازی کنید، اما برای ارائه رویدادهای دکمه رسانه به برنامه رسانه کاربر، باید سرویسی ایجاد کنید که کلاس NotificationListenerService را گسترش دهد و میانای RemoteController.OnClientUpdateListener را پیاده‌سازی کند. استفاده از NotificationListenerService به‌عنوان پایه مهم است زیرا محدودیت‌های حریم خصوصی مناسبی را ارائه می‌دهد که کاربران را ملزم می‌کند برنامه‌تان را به‌عنوان شنونده اعلان در تنظیمات امنیتی سیستم فعال کنند.

کلاس NotificationListenerService شامل چند روش انتزاعی است که باید پیاده‌سازی کنید، اما اگر فقط به رویدادهای کنترل‌کننده رسانه برای مدیریت بازپخش رسانه اهمیت می‌دهید، می‌توانید پیاده‌سازی خود را برای آن‌ها خالی بگذارید و درعوض روی روش‌های RemoteController.OnClientUpdateListener تمرکز کنید.

رتبه‌بندی‌های کنترل‌کننده‌های ازراه‌دور

‫Android 4.4 با افزودن این قابلیت که کاربران بتوانند از کنترل از راه دور به قطعه فعلی امتیاز دهند، قابلیت‌های موجود برای کلاینت‌های کنترل از راه دور (برنامه‌هایی که رویدادهای کنترل رسانه را با RemoteControlClient دریافت می‌کنند) را گسترش می‌دهد.

کلاس جدید Rating اطلاعات مربوط به رده‌بندی کاربر را کپسوله می‌کند. رده‌بندی براساس سبک رده‌بندی (RATING_HEART، RATING_THUMB_UP_DOWN، RATING_3_STARS، RATING_4_STARS، RATING_5_STARS، یا RATING_PERCENTAGE) و مقدار رده‌بندی مناسب برای آن سبک تعریف می‌شود.

برای اینکه به کاربران اجازه دهید ازطریق کنترل از دور به قطعه‌هایتان امتیاز دهند:

برای دریافت فراخوانی برگشتی وقتی کاربر رده‌بندی را از کنترل از راه دور تغییر می‌دهد، میانای جدید RemoteControlClient.OnMetadataUpdateListener را پیاده‌سازی کنید و نمونه‌ای را به setMetadataUpdateListener() ارسال کنید. وقتی کاربر رده‌بندی را تغییر می‌دهد، RemoteControlClient.OnMetadataUpdateListener شما تماسی با onMetadataUpdate() دریافت می‌کند و RATING_KEY_BY_USER را به‌عنوان کلید و شیء Rating را به‌عنوان مقدار ارسال می‌کند.

زیرنویس ناشنوایان

VideoView اکنون از قطعه‌های زیرنویس WebVTT هنگام پخش ویدیوهای «جاری‌سازی زنده اچ‌تی‌تی‌پی» (HLS) پشتیبانی می‌کند و قطعه زیرنویس را براساس اولویت‌های زیرنویس ناشنوایان که کاربر در تنظیمات سیستم تعریف کرده است نمایش می‌دهد.

همچنین می‌توانید بااستفاده از روش addSubtitleSource()، قطعه‌های زیرنویس WebVTT را به VideoView ارائه دهید. این روش یک InputStream را می‌پذیرد که داده‌های زیرنویس را حمل می‌کند و یک شیء MediaFormat که قالب داده‌های زیرنویس را مشخص می‌کند، که می‌توانید بااستفاده از createSubtitleFormat() آن را مشخص کنید. این زیرنویس‌ها نیز براساس اولویت‌های کاربر روی ویدیو ظاهر می‌شوند.

اگر از VideoView برای نمایش محتوای ویدیویی‌تان استفاده نمی‌کنید، باید هم‌پوشانی زیرنویس را تا حد امکان با اولویت زیرنویس ناشنوایان کاربر مطابقت دهید. یک CaptioningManager API جدید به شما امکان می‌دهد اولویت‌های زیرنویس ناشنوایان کاربر را جستجو کنید، ازجمله سبک‌های تعریف‌شده توسط CaptioningManager.CaptionStyle، مانند طرح حروف و رنگ. اگر کاربر پس‌از شروع ویدیو شما برخی‌از اولویت‌ها را تغییر دهد، باید با ثبت نمونه‌ای از CaptioningManager.CaptioningChangeListener برای دریافت فراخوانی برگشتی هنگام تغییر هریک از اولویت‌ها، تغییرات اولویت‌ها را گوش دهید، سپس زیرنویس‌هایتان را درصورت لزوم به‌روز کنید.

پویانمایی و گرافیک

صحنه‌ها و انتقال‌ها

چارچوب جدید android.transition میاناهای برنامه‌سازی کاربردی‌ای ارائه می‌دهد که پویانمایی بین حالت‌های مختلف میانای کاربر را تسهیل می‌کند. یک ویژگی کلیدی این است که می‌توانید با ایجاد چیدمان جداگانه برای هر حالت، حالت‌های متمایز میانای کاربر خود را که به‌عنوان «صحنه» شناخته می‌شوند تعریف کنید. وقتی می‌خواهید از یک صحنه به صحنه دیگر پویانمایی کنید، یک «گذار» را اجرا کنید که پویانمایی لازم را برای تغییر چیدمان از صحنه فعلی به صحنه بعدی محاسبه می‌کند.

برای انتقال بین دو صحنه، معمولاً باید کارهای زیر را انجام دهید:

  1. ViewGroup حاوی مؤلفه‌های میانای کاربر را که می‌خواهید تغییر دهید مشخص کنید.
  2. چیدمانی را که نشان‌دهنده نتیجه نهایی تغییر است (صحنه بعدی) مشخص کنید.
  3. نوع گذاری را که باید تغییر چیدمان را پویانمایی کند مشخص کنید.
  4. انتقال را اجرا کنید.

می‌توانید از شیء Scene برای انجام مراحل ۱ و ۲ استفاده کنید. ‫Scene حاوی فراداده‌ای است که ویژگی‌های چیدمانی را که برای انجام انتقال لازم است توصیف می‌کند، ازجمله نمای ولی صحنه و چیدمان صحنه. می‌توانید بااستفاده از سازنده کلاس یا روش ایستا getSceneForLayout()، Scene ایجاد کنید.

سپس باید از TransitionManager برای انجام مراحل ۳ و ۴ استفاده کنید. یک راه این است که Scene را به روش ایستا go() منتقل کنید. این کار نمای والد صحنه را در چیدمان فعلی پیدا می‌کند و انتقالی را در نماهای فرزند انجام می‌دهد تا به چیدمان تعریف‌شده توسط Scene برسد.

یا اینکه اصلاً لازم نیست شیء Scene ایجاد کنید، بلکه می‌توانید beginDelayedTransition() را فراخوانی کنید و ViewGroup را که حاوی نماهایی است که می‌خواهید تغییر دهید مشخص کنید. سپس نماهای هدف را اضافه، حذف، یا پیکربندی مجدد کنید. پس‌از اینکه سیستم تغییرات را به‌صورت لازم چیدمان کرد، یک انتقال شروع به پویانمایی همه نماهای تحت‌تأثیر قرارگرفته می‌کند.

برای کنترل بیشتر، می‌توانید مجموعه‌ای از انتقال‌ها را که باید بین صحنه‌های ازپیش تعریف‌شده رخ دهند، بااستفاده از فایل XML در فهرست راهنمای res/transition/ پروژه‌تان تعریف کنید. درون عنصر <transitionManager>، یک یا چند برچسب <transition> را مشخص کنید که هرکدام صحنه‌ای (ارجاعی به فایل چیدمان) و گذار اعمال‌شده هنگام ورود و/یا خروج از آن صحنه را مشخص می‌کند. سپس این مجموعه انتقال‌ها را بااستفاده از inflateTransitionManager() باد کنید. از TransitionManager برگردانده‌شده برای اجرای هر انتقال با transitionTo() استفاده کنید و Scene را که با یکی از برچسب‌های <transition> نشان داده می‌شود ارسال کنید. همچنین می‌توانید مجموعه‌هایی از انتقال‌ها را به‌صورت برنامه‌نویسی‌شده با TransitionManager API تعریف کنید.

هنگام مشخص کردن انتقال، می‌توانید از چندین نوع ازپیش‌تعریف‌شده استفاده کنید که توسط زیرکلاس‌های Transition تعریف شده‌اند، مانند Fade و ChangeBounds. اگر نوع گذار را مشخص نکنید، سیستم به‌طور پیش‌فرض از AutoTransition استفاده می‌کند که به‌طور خودکار نماها را درصورت لزوم محو می‌کند، جابه‌جا می‌کند، و اندازه آن‌ها را تغییر می‌دهد. علاوه‌براین، می‌توانید با گسترش هرکدام از این کلاس‌ها، انتقال‌های سفارشی ایجاد کنید تا پویانمایی‌ها را به هر شکلی که می‌خواهید اجرا کنید. انتقال سفارشی می‌تواند هرگونه تغییر ویژگی را که می‌خواهید ردیابی کند و هر پویانمایی‌ای را که می‌خواهید براساس آن تغییرات ایجاد کند. برای مثال، می‌توانید زیرکلاسی از Transition ارائه دهید که به تغییرات ویژگی «چرخش» یک نما گوش می‌دهد و سپس هر تغییری را پویانمایی می‌کند.

برای اطلاعات بیشتر، به اسناد TransitionManager مراجعه کنید.

توقف موقت پویانما

Animator میاناهای برنامه‌سازی کاربردی اکنون به شما امکان می‌دهند پویانمایی درحال اجرا را با روش‌های pause() و resume() موقتاً متوقف کنید و ازسر بگیرید.

برای ردیابی وضعیت پویانمایی، می‌توانید میانای Animator.AnimatorPauseListener را پیاده‌سازی کنید که وقتی پویانمایی موقتاً متوقف و ازسر گرفته می‌شود، فراخوان‌های برگشتی ارائه می‌دهد: pause() و resume(). سپس شنونده را با addPauseListener() به شیء Animator اضافه کنید.

همچنین می‌توانید کلاس انتزاعی AnimatorListenerAdapter را زیرکلاس کنید که اکنون شامل پیاده‌سازی‌های خالی برای فراخوانی‌های توقف موقت و ازسرگیری تعریف‌شده توسط Animator.AnimatorPauseListener است.

نقشه‌های بیتی قابل استفاده مجدد

اکنون می‌توانید از هر بیت‌مپ تغییرپذیر در BitmapFactory برای کدگشایی هر بیت‌مپ دیگری استفاده کنید—حتی وقتی بیت‌مپ جدید اندازه متفاوتی داشته باشد—تا زمانی که تعداد بایت‌های حاصل از بیت‌مپ کدگشایی‌شده (دردسترس از getByteCount()) کمتر یا مساوی تعداد بایت‌های اختصاص‌یافته بیت‌مپ استفاده‌شده (دردسترس از getAllocationByteCount()) باشد. برای اطلاعات بیشتر، به inBitmap مراجعه کنید.

میاناهای برنامه‌سازی کاربردی جدید برای Bitmap امکان پیکربندی مجدد مشابهی را برای استفاده مجدد خارج از BitmapFactory فراهم می‌کنند (برای تولید دستی نقشه بیتی یا منطق رمزگشایی سفارشی). اکنون می‌توانید ابعاد نقشه بیتی را با روش‌های setHeight() و setWidth() تنظیم کنید و Bitmap.Config جدیدی را با setConfig() مشخص کنید بدون اینکه بر تخصیص نقشه بیتی زیرین تأثیر بگذارد. روش reconfigure() همچنین راهی راحت برای ترکیب این تغییرات با یک تماس ارائه می‌دهد.

بااین‌حال، نباید نقشه بیتی را که درحال‌حاضر توسط سیستم نمای استفاده می‌شود دوباره پیکربندی کنید، زیرا میان‌گیر پیکسل زیربنایی به‌صورت قابل‌پیش‌بینی دوباره نگاشت نخواهد شد.

مطالب ساخته شده توسط کاربران

چارچوب دسترسی به فضای ذخیره‌سازی

در نسخه‌های قبلی Android، اگر می‌خواهید برنامه‌تان نوع خاصی از فایل را از برنامه دیگری بازیابی کند، باید قصدی را با کنش ACTION_GET_CONTENT فراخوانی کند. این کنش همچنان روش مناسبی برای درخواست فایلی است که می‌خواهید به برنامه‌تان وارد کنید. بااین‌حال، Android نسخه ۴.۴ کنش ACTION_OPEN_DOCUMENT را معرفی می‌کند که به کاربر اجازه می‌دهد فایلی از نوع خاص را انتخاب کند و به برنامه شما دسترسی خواندن طولانی‌مدت به آن فایل (احتمالاً با دسترسی نوشتن) را بدون وارد کردن فایل به برنامه‌تان اعطا کند.

اگر درحال توسعه برنامه‌ای هستید که خدمات ذخیره‌سازی برای فایل‌ها ارائه می‌دهد (مانند سرویس ذخیره ابری)، می‌توانید با پیاده‌سازی یک ارائه‌دهنده محتوا به‌عنوان زیرکلاس کلاس جدید DocumentsProvider، در این میانای کاربر یکپارچه برای انتخاب فایل‌ها شرکت کنید. زیرکلاس DocumentsProvider شما باید شامل فیلتر قصدی باشد که کنش PROVIDER_INTERFACE ("android.content.action.DOCUMENTS_PROVIDER") را می‌پذیرد. سپس باید چهار روش انتزاعی را در DocumentsProvider پیاده‌سازی کنید:

queryRoots()
این باید یک Cursor برگرداند که همه دایرکتوری‌های ریشه فضای ذخیره‌سازی سند شما را بااستفاده از ستون‌های تعریف‌شده در DocumentsContract.Root توصیف کند.
queryChildDocuments()
این باید یک Cursor برگرداند که همه فایل‌های موجود در دایرکتوری مشخص‌شده را بااستفاده از ستون‌های تعریف‌شده در DocumentsContract.Document توصیف کند.
queryDocument()
این باید یک Cursor برگرداند که فایل مشخص‌شده را بااستفاده از ستون‌های تعریف‌شده در DocumentsContract.Document توصیف کند.
openDocument()
این باید یک ParcelFileDescriptor برگرداند که نشان‌دهنده فایل مشخص‌شده باشد. وقتی کاربر فایلی را انتخاب می‌کند و برنامه کارخواه با فراخوانی openFileDescriptor() درخواست دسترسی به آن را می‌دهد، سیستم این روش را فراخوانی می‌کند.

برای اطلاعات بیشتر، راهنمای چارچوب دسترسی به فضای ذخیره‌سازی را ببینید.

دسترسی به فضای ذخیره‌سازی خارجی

اکنون می‌توانید فایل‌های مختص برنامه را در رسانه‌های ذخیره‌سازی خارجی ثانویه بخوانید و بنویسید، مثلاً وقتی دستگاه هم فضای ذخیره‌سازی شبیه‌سازی‌شده و هم کارت SD ارائه می‌دهد. روش جدید getExternalFilesDirs() مانند روش موجود getExternalFilesDir() کار می‌کند، با این تفاوت که آرایه‌ای از اشیاء File را برمی‌گرداند. قبل‌از خواندن یا نوشتن در هریک از مسیرهای برگردانده‌شده توسط این روش، شیء File را به روش جدید getStorageState() ارسال کنید تا تأیید شود که فضای ذخیره‌سازی درحال‌حاضر دردسترس است.

روش‌های دیگر برای دسترسی به فهرست راهنمای حافظه نهان مختص برنامه و فهرست راهنمای OBB شما نیز اکنون نسخه‌های متناظری دارند که دسترسی به دستگاه‌های فضای ذخیره‌سازی ثانویه را فراهم می‌کنند: به‌ترتیب getExternalCacheDirs() و getObbDirs().

اولین ورودی در آرایه File برگردانده‌شده به‌عنوان فضای ذخیره‌سازی خارجی اصلی دستگاه درنظر گرفته می‌شود که همان File برگردانده‌شده توسط روش‌های موجود مانند getExternalFilesDir() است.

توجه: از Android نسخه ۴.۴ به‌بعد، وقتی لازم است فقط به بخش‌های مختص برنامه‌تان در فضای ذخیره‌سازی خارجی بااستفاده از روش‌های بالا دسترسی داشته باشید، پلاتفرم دیگر از برنامه‌تان نمی‌خواهد WRITE_EXTERNAL_STORAGE یا READ_EXTERNAL_STORAGE را دریافت کند. بااین‌حال، اگر می‌خواهید به بخش‌های قابل‌هم‌رسانی فضای ذخیره‌سازی خارجی که توسط getExternalStoragePublicDirectory() ارائه می‌شود دسترسی داشته باشید، این اجازه‌ها لازم است.

وفق‌دهنده‌های همگام‌سازی

روش جدید requestSync() در ContentResolver برخی‌از رویه‌های تعریف درخواست همگام‌سازی برای ContentProvider شما را با کپسوله‌سازی درخواست‌ها در شیء جدید SyncRequest ساده می‌کند، که می‌توانید آن را با SyncRequest.Builder ایجاد کنید. ویژگی‌های موجود در SyncRequest همان عملکرد تماس‌های همگام‌سازی ContentProvider موجود را ارائه می‌دهند، اما با فعال کردن setDisallowMetered()، امکان مشخص کردن اینکه درصورت شبکه‌ای با هزینه براساس مصرف، همگام‌سازی باید لغو شود را اضافه می‌کند.

درونداد کاربر

انواع حسگر جدید

حسگر جدید TYPE_GEOMAGNETIC_ROTATION_VECTOR داده‌های بردار چرخش را براساس مغناطیس‌سنج ارائه می‌دهد که جایگزین مفیدی برای حسگر TYPE_ROTATION_VECTOR است، وقتی ژیروسکوپ دردسترس نیست یا وقتی با رویدادهای حسگر دسته‌ای برای ضبط جهت دستگاه درحالت خواب تلفن استفاده می‌شود. این حسگر به انرژی کمتری نسبت‌به TYPE_ROTATION_VECTOR نیاز دارد، اما ممکن است مستعد داده‌های رویداد نویزی باشد و زمانی‌که کاربر در فضای باز است بیشترین تأثیر را دارد.

Android اکنون از حسگرهای گام‌شمار داخلی در سخت‌افزار نیز پشتیبانی می‌کند:

TYPE_STEP_DETECTOR
این حسگر هربار که کاربر قدمی برمی‌دارد رویدادی را راه‌اندازی می‌کند. با هر قدم کاربر، این حسگر رویدادی با مقدار ۱٫۰ و مُهر زمان نشان‌دهنده زمان وقوع قدم ارائه می‌دهد.
TYPE_STEP_COUNTER
این حسگر نیز با هر قدم شناسایی‌شده رویدادی را راه‌اندازی می‌کند، اما درعوض تعداد کل قدم‌های انباشته‌شده از زمانی را که این حسگر برای اولین‌بار توسط برنامه‌ای ثبت شده است ارائه می‌دهد.

توجه داشته باشید که این دو حسگر گام‌شمار همیشه نتایج یکسانی ارائه نمی‌دهند. رویدادهای TYPE_STEP_COUNTER با تأخیر بیشتری نسبت‌به رویدادهای TYPE_STEP_DETECTOR رخ می‌دهند، اما دلیل آن این است که الگوریتم TYPE_STEP_COUNTER پردازش بیشتری برای حذف موارد مثبت کاذب انجام می‌دهد. بنابراین، ممکن است TYPE_STEP_COUNTER رویدادها را با سرعت کمتری ارائه دهد، اما نتایج آن باید دقیق‌تر باشد.

هر دو حسگر گام به سخت‌افزار وابسته هستند (Nexus 5 اولین دستگاهی است که از آن‌ها پشتیبانی می‌کند)، بنابراین باید بااستفاده از ثابت‌های FEATURE_SENSOR_STEP_DETECTOR و FEATURE_SENSOR_STEP_COUNTER، دردسترس بودن را با hasSystemFeature() بررسی کنید.

رویدادهای حسگر دسته‌ای

برای مدیریت بهتر مصرف برق دستگاه، میاناهای برنامه‌سازی کاربردی SensorManager اکنون به شما امکان می‌دهند فرکانسی را که می‌خواهید سیستم دسته‌های رویدادهای حسگر را به برنامه‌تان ارائه دهد مشخص کنید. این کار تعداد رویدادهای حسگر واقعی را که برای برنامه‌تان در یک دوره زمانی مشخص دردسترس است کاهش نمی‌دهد، بلکه فرکانسی را که سیستم SensorEventListener شما را با به‌روزرسانی‌های حسگر فراخوانی می‌کند کاهش می‌دهد. یعنی سیستم به‌جای اینکه هر رویداد را در لحظه وقوع به برنامه‌تان ارسال کند، همه رویدادهایی را که درطول یک دوره زمانی رخ می‌دهند ذخیره می‌کند و سپس همه آن‌ها را به‌طور هم‌زمان به برنامه‌تان ارسال می‌کند.

برای ارائه دسته‌بندی، کلاس SensorManager دو نسخه جدید از روش registerListener() را اضافه می‌کند که به شما امکان می‌دهد «حداکثر تأخیر گزارش» را مشخص کنید. این پارامتر جدید حداکثر تأخیری را که SensorEventListener شما برای تحویل رویدادهای حسگر جدید تحمل می‌کند مشخص می‌کند. برای مثال، اگر تأخیر دسته‌ای را یک دقیقه مشخص کنید، سیستم مجموعه اخیر رویدادهای دسته‌ای را در فاصله‌ای حداکثر یک دقیقه‌ای با برقراری تماس‌های متوالی با روش onSensorChanged() شما (یک‌بار برای هر رویدادی که دسته‌بندی شده است) ارائه خواهد کرد. رویدادهای حسگر هرگز بیشتر از مقدار حداکثر تأخیر گزارش شما به‌تأخیر نخواهد افتاد، اما اگر برنامه‌های دیگر تأخیر کوتاه‌تری برای همان حسگر درخواست کرده باشند، ممکن است زودتر برسد.

بااین‌حال، توجه داشته باشید که حسگر رویدادهای دسته‌ای را براساس تأخیر گزارش شما فقط زمانی که CPU بیدار است به برنامه‌تان ارائه می‌دهد. اگرچه حسگر سخت‌افزاری که از دسته‌بندی پشتیبانی می‌کند، درحالی‌که CPU در حالت خواب است به جمع‌آوری رویدادهای حسگر ادامه می‌دهد، اما CPU را برای ارائه رویدادهای دسته‌بندی‌شده به برنامه شما بیدار نمی‌کند. وقتی حافظه حسگر برای رویدادها تمام شود، حسگر شروع به حذف قدیمی‌ترین رویدادها می‌کند تا جدیدترین رویدادها را ذخیره کند. برای جلوگیری از ازدست رفتن رویدادها، می‌توانید دستگاه را قبل‌از اینکه حسگر حافظه‌اش را پر کند بیدار کنید، سپس flush() را فراخوانی کنید تا جدیدترین دسته رویدادها را ضبط کند. برای تخمین زدن زمان پر شدن حافظه و نیاز به پاک‌سازی آن، getFifoMaxEventCount() را فراخوانی کنید تا حداکثر تعداد رویدادهای حسگر را که می‌تواند ذخیره کند دریافت کنید، و آن عدد را بر نرخی که برنامه‌تان برای هر رویداد می‌خواهد تقسیم کنید. از آن محاسبه برای تنظیم زنگ‌های بیدارباش با AlarmManager استفاده کنید که Service شما را (که SensorEventListener را پیاده‌سازی می‌کند) برای پاک کردن حسگر فراخوانی می‌کند.

توجه: همه دستگاه‌ها از دسته‌بندی رویدادهای حسگر پشتیبانی نمی‌کنند زیرا این کار به پشتیبانی حسگر سخت‌افزاری نیاز دارد. بااین‌حال، از Android 4.4 به بعد، همیشه باید از روش‌های جدید registerListener() استفاده کنید، زیرا اگر دستگاه از دسته‌بندی پشتیبانی نکند، سیستم به‌طور مناسبی آرگومان تأخیر دسته‌بندی را نادیده می‌گیرد و رویدادهای حسگر را به‌صورت هم‌زمان ارائه می‌دهد.

هویت‌های کنترل‌کننده

اکنون Android هر کنترل‌کننده متصل را با یک عدد صحیح منحصربه‌فرد شناسایی می‌کند که می‌توانید با getControllerNumber() آن را پُرسمان کنید، و این کار باعث می‌شود که بتوانید هر کنترل‌کننده را راحت‌تر به بازیکن متفاوتی در بازی مرتبط کنید. شماره هر کنترل‌کننده ممکن است به‌دلیل قطع اتصال، اتصال، یا پیکربندی مجدد کنترل‌کننده‌ها توسط کاربر تغییر کند، بنابراین باید با ثبت نمونه‌ای از InputManager.InputDeviceListener، ردیابی کنید که کدام شماره کنترل‌کننده با کدام دستگاه ورودی مطابقت دارد. سپس هنگام وقوع تغییر، getControllerNumber() را برای هر InputDevice فراخوانی کنید.

دستگاه‌های متصل‌شده اکنون شناسه‌های محصول و ارائه‌دهنده را نیز ارائه می‌دهند که ازطریق getProductId() و getVendorId() دردسترس است. اگر لازم است نگاشت کلیدهایتان را براساس مجموعه کلیدهای دردسترس در دستگاه تغییر دهید، می‌توانید با hasKeys(int...) از دستگاه پرس‌وجو کنید تا ببینید آیا کلیدهای خاصی دردسترس هستند یا نه.

واسط کاربر

حالت تمام‌صفحه فراگیر

برای ارائه چیدمانی به برنامه که کل صفحه را پر می‌کند، پرچم جدید SYSTEM_UI_FLAG_IMMERSIVE برای setSystemUiVisibility() (وقتی با SYSTEM_UI_FLAG_HIDE_NAVIGATION ترکیب شود) حالت تمام‌صفحه فراگیر جدیدی را فعال می‌کند. وقتی حالت تمام‌صفحه فراگیر فعال است، فعالیت شما همچنان همه رویدادهای لمسی را دریافت می‌کند. کاربر می‌تواند با تند کشیدن انگشت به داخل در امتداد منطقه‌ای که نوارهای سیستم معمولاً ظاهر می‌شوند، نوارهای سیستم را آشکار کند. با این کار، پرچم SYSTEM_UI_FLAG_HIDE_NAVIGATION (و پرچم SYSTEM_UI_FLAG_FULLSCREEN، درصورت اعمال شدن) پاک می‌شود تا نوارهای سیستم نمایان بمانند. بااین‌حال، اگر می‌خواهید نوارهای سیستم پس‌از چند لحظه دوباره پنهان شوند، می‌توانید به‌جای آن از پرچم SYSTEM_UI_FLAG_IMMERSIVE_STICKY استفاده کنید.

نوارهای سیستم نیمه‌شفاف

اکنون می‌توانید با زمینه‌های جدید Theme.Holo.NoActionBar.TranslucentDecor و Theme.Holo.Light.NoActionBar.TranslucentDecor، نوارهای سیستم را تاحدی نیمه‌شفاف کنید. با فعال کردن نوارهای سیستم نیمه‌شفاف، چیدمان شما فضای پشت نوارهای سیستم را پر می‌کند، بنابراین باید fitsSystemWindows را نیز برای بخشی از چیدمان خود که نباید توسط نوارهای سیستم پوشانده شود، فعال کنید.

اگر درحال ایجاد زمینه‌ای سفارشی هستید، یکی از این زمینه‌ها را به‌عنوان زمینه اصلی تنظیم کنید یا ویژگی‌های سبک windowTranslucentNavigation و windowTranslucentStatus را در زمینه‌تان بگنجانید.

شنونده اعلان بهبودیافته

Android 4.3 میاناهای برنامه‌سازی کاربردی NotificationListenerService را اضافه کرد که به برنامه‌ها اجازه می‌دهد اطلاعات مربوط به اعلان‌های جدید را هنگام ارسال توسط سیستم دریافت کنند. در Android 4.4، شنوندگان اعلان می‌توانند فراداده‌های اضافی برای اعلان و جزئیات کامل درباره کنش‌های اعلان را بازیابی کنند:

فیلد جدید Notification.extras شامل Bundle است تا فراداده‌های اضافی مثل EXTRA_TITLE و EXTRA_PICTURE را به سازنده اعلان شما ارائه دهد. کلاس جدید Notification.Action ویژگی‌های کنش پیوست‌شده به اعلان را تعریف می‌کند که می‌توانید آن را از فیلد جدید actions بازیابی کنید.

آینه‌سازی قابل‌رسم برای چیدمان‌های راست‌به‌چپ

در نسخه‌های قبلی Android، اگر برنامه‌تان حاوی تصاویری است که باید جهت افقی آن‌ها برای چیدمان‌های راست به چپ معکوس شود، باید تصویر آینه‌ای را در فهرست راهنمای منبع drawables-ldrtl/ قرار دهید. اکنون سیستم می‌تواند با فعال کردن مشخصه autoMirrored در منبع ترسیم‌شدنی یا با فراخوانی setAutoMirrored()، تصاویر را به‌طور خودکار برای شما قرینه کند. وقتی فعال باشد، Drawable به‌طور خودکار قرینه می‌شود، وقتی جهت چیدمان راست به چپ باشد.

دسترس‌پذیری

کلاس View اکنون به شما امکان می‌دهد با افزودن مشخصه جدید accessibilityLiveRegion به طرح‌بندی XML یا فراخوانی setAccessibilityLiveRegion()، «مناطق پویا» را برای بخش‌هایی از میانای کاربر که به‌طور پویا با محتوای نوشتاری جدید به‌روز می‌شوند اعلام کنید. برای مثال، صفحه ورود به سیستم با فیلد نوشتاری که اعلان «گذرواژه نادرست» را نمایش می‌دهد باید به‌عنوان منطقه پویا علامت‌گذاری شود تا صفحه‌خوان پیام را هنگام تغییر کردن بخواند.

برنامه‌هایی که سرویس دسترس‌پذیری ارائه می‌دهند اکنون می‌توانند قابلیت‌هایشان را با میاناهای برنامه‌سازی کاربردی جدیدی که بااستفاده از AccessibilityNodeInfo.CollectionInfo و AccessibilityNodeInfo.CollectionItemInfo اطلاعاتی درباره مجموعه‌های نما (مثل نماهای جدولی یا فهرستی) ارائه می‌دهند بهبود بخشند.

اجازه‌های برنامه

اجازه‌های جدیدی که برنامه‌تان باید با برچسب <uses-permission> درخواست کند تا بتواند از میاناهای برنامه‌سازی کاربردی جدید خاصی استفاده کند عبارت‌اند از:

INSTALL_SHORTCUT
به برنامه اجازه می‌دهد میان‌بری در «راه‌انداز» نصب کند
UNINSTALL_SHORTCUT
به برنامه اجازه می‌دهد میان‌بری را در «راه‌انداز» حذف نصب کند
TRANSMIT_IR
به برنامه اجازه می‌دهد از فرستنده فروسرخ دستگاه (درصورت وجود) استفاده کند

توجه: از Android 4.4 به‌بعد، پلاتفرم دیگر از برنامه‌تان نمی‌خواهد که هنگام دسترسی به مناطق مختص برنامه در فضای ذخیره‌سازی خارجی بااستفاده از روش‌هایی مثل getExternalFilesDir()، WRITE_EXTERNAL_STORAGE یا READ_EXTERNAL_STORAGE را دریافت کند. بااین‌حال، اگر می‌خواهید به مناطق قابل‌اشتراک‌گذاری فضای ذخیره‌سازی خارجی ارائه‌شده توسط getExternalStoragePublicDirectory() دسترسی داشته باشید، همچنان به این اجازه‌ها نیاز است.

ویژگی‌های دستگاه

موارد زیر ویژگی‌های جدید دستگاه هستند که می‌توانید با برچسب <uses-feature> اعلام کنید تا الزامات برنامه‌تان را اعلام کنید و فیلتر کردن را در Google Play فعال کنید یا در زمان اجرا بررسی کنید:

FEATURE_CONSUMER_IR
دستگاه می‌تواند با دستگاه‌های IR مصرف‌کننده ارتباط برقرار کند.
FEATURE_DEVICE_ADMIN
این دستگاه از اجرای خط‌مشی دستگاه بااستفاده از سرپرستان دستگاه پشتیبانی می‌کند.
FEATURE_NFC_HOST_CARD_EMULATION
دستگاه از شبیه‌سازی کارت NFC مبتنی بر میزبان پشتیبانی می‌کند.
FEATURE_SENSOR_STEP_COUNTER
دستگاه دارای گام‌شمار سخت‌افزاری است.
FEATURE_SENSOR_STEP_DETECTOR
دستگاه شامل آشکارساز گام سخت‌افزاری است.

برای مشاهده نمای دقیق همه تغییرات میانای برنامه‌سازی کاربردی در Android 4.4، گزارش تفاوت‌های میانای برنامه‌سازی کاربردی را ببینید.