Zmiany w działaniu: wszystkie aplikacje

Platforma Android 17 zawiera zmiany w działaniu, które mogą mieć wpływ na Twoją aplikację. Poniższe zmiany w działaniu dotyczą wszystkich aplikacji działających na Androidzie 17 niezależnie od targetSdkVersion. Przetestuj aplikację, a następnie w razie potrzeby zmodyfikuj ją, aby obsługiwała te zmiany.

Zapoznaj się też z listą zmian w działaniu, które wpływają tylko na aplikacje kierowane na Androida 17.

Główna funkcja

Android 17 (API na poziomie 37) zawiera te zmiany, które modyfikują lub rozszerzają różne podstawowe funkcje systemu Android.

Limity pamięci aplikacji

Android 17 wprowadza limity pamięci aplikacji oparte na całkowitej pamięci RAM urządzenia, aby zapewnić bardziej stabilne i przewidywalne środowisko dla aplikacji i użytkowników Androida. W Androidzie 17 limity są ustawione w sposób konserwatywny, aby ustalić wartości bazowe systemu. Ma to na celu wykrywanie ekstremalnych wycieków pamięci i innych wartości odstających, zanim spowodują one niestabilność całego systemu, co może skutkować zacinaniem się interfejsu, szybszym rozładowywaniem baterii i zamykaniem aplikacji. Spodziewamy się, że w przypadku większości sesji w aplikacjach wpływ będzie minimalny, ale zalecamy stosowanie tych sprawdzonych metod dotyczących pamięci, w tym ustalenie wartości bazowej pamięci.

Aby sprawdzić, czy sesja aplikacji została przerwana, wywołaj funkcję getDescription w ApplicationExitInfo. Jeśli aplikacja została przerwana, powód zakończenia będzie mieć wartość REASON_OTHER, a opis będzie zawierać ciąg znaków "MemoryLimiter:AnonSwap" wraz z innymi informacjami. Możesz też użyć profilowania opartego na wyzwalaczach z funkcją TRIGGER_TYPE_ANOMALY, aby uzyskać zrzuty sterty zebrane po osiągnięciu limitu pamięci.

Dokumentacja Zarządzanie pamięcią aplikacji zawiera informacje, które pomogą Ci zdiagnozować problemy z pamięcią aplikacji i zoptymalizować zużycie zasobów.

Sprawdzanie działania aplikacji w warunkach ograniczonej pamięci

Za pomocą Android Debug Bridge (adb) możesz dostosować lub wyłączyć limity pamięci na dowolnym urządzeniu, na którym są one nałożone. Polecenie powłoki am zawiera 3 podpolecenia do dostosowywania limitów pamięci. (Te polecenia nie mają wpływu na urządzenie, które nie nakłada limitów pamięci).

  • am memory-limiter ignore <uid>|none|all
  • am memory-limiter manual <pid> <limit>|max|none
  • am memory-limiter status
ignore

Nakazuje ogranicznikowi pamięci ignorowanie niektórych lub wszystkich procesów. Przekazanie identyfikatora UID (identyfikatora użytkownika Androida) powoduje, że ogranicznik pamięci ignoruje egzekwowanie limitów we wszystkich procesach powiązanych z tym identyfikatorem. Możesz też przekazać wartość all (ignoruj wszystkie aplikacje) lub none (nie ignoruj żadnych aplikacji). Przekazanie wartości none zastępuje wszystkie poprzednie wywołania funkcji am memory-limiter ignore.

Jeśli polecisz ogranicznikowi pamięci zignorować identyfikator UID, nadal możesz ręcznie zastosować limit pamięci do procesu w aplikacji, wywołując am memory-limiter manual.

manual

Nakazuje systemowi nałożenie ograniczenia pamięci na proces o określonym identyfikatorze PID (Process ID). Ograniczenie pamięci jest podawane jako liczba całkowita w MB. Na przykład podanie wartości 30 oznacza, że proces jest ograniczony do 30 MB pamięci. Przekazanie wartości max usuwa wszystkie limity pamięci w tym procesie. Przekazanie wartości none spowoduje usunięcie wszystkich ręcznie ustawionych limitów procesu i przywrócenie domyślnego limitu systemu (jeśli taki istnieje).

status

Zwraca bieżący stan ogranicznika pamięci. Stan obejmuje limity pamięci nałożone na widoczne i niewidoczne procesy.

Prywatność

W Androidzie 17 wprowadziliśmy te zmiany, aby zwiększyć prywatność użytkowników.

Ochrona haseł jednorazowych SMS

Od Androida 17 Android rozszerza ochronę wiadomości SMS zawierających hasła jednorazowe.

W poprzednich wersjach Androida ta ochrona była skoncentrowana głównie na formacie SMS Retriever. Dostarczanie wiadomości zawierających hash SMS Retriever było opóźnione w przypadku większości aplikacji o 3 godziny. Jednak niektóre aplikacje (np. domyślna aplikacja do obsługi SMS-ów) były zwolnione z tego opóźnienia, podobnie jak aplikacja, która była właścicielem hasha.

Od Androida 17 ochrona obejmuje też wiadomości w formacie WebOTP. Jeśli aplikacja ma uprawnienia do odczytywania wiadomości SMS, ale nie jest zamierzonym odbiorcą wiadomości WebOTP (co jest ustalane na podstawie weryfikacji domeny), nie będzie miała dostępu do wiadomości przez 3 godziny od jej otrzymania. Ta zmiana ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa użytkowników przez zapewnienie, że tylko aplikacje powiązane z domeną wymienioną w wiadomości będą mogły programowo odczytać kod weryfikacyjny.

Podczas tego 3-godzinnego opóźnienia transmisja SMS_RECEIVED_ACTION jest wstrzymywana, a zapytania do bazy danych dostawcy SMS-ów są filtrowane. Po upływie tego czasu wiadomość SMS jest dostępna dla tych aplikacji. Ta zmiana dotyczy wszystkich aplikacji, niezależnie od poziomu interfejsu API, na który są kierowane.

Niektóre aplikacje, takie jak domyślna aplikacja asystenta SMS-ów czy aplikacje towarzyszące połączonym urządzeniom, są zwolnione z tego opóźnienia. Aby zapewnić dalsze działanie, wszystkie aplikacje, które polegają na odczytywaniu wiadomości SMS w celu wyodrębnienia hasła jednorazowego, powinny przejść na korzystanie z interfejsów API SMS Retriever lub SMS User Consent.

Bezpieczeństwo

Android 17 zawiera te ulepszenia zabezpieczeń urządzenia i aplikacji:

Harmonogram wycofywania atrybutu usesCleartextTraffic

W przyszłej wersji planujemy wycofać element usesCleartextTraffic. Aplikacje, które muszą nawiązywać niezaszyfrowane połączenia (HTTP), powinny przejść na korzystanie z pliku konfiguracji zabezpieczeń sieci, który pozwala określić, z jakimi domenami aplikacja musi nawiązywać połączenia w postaci tekstu nieszyfrowanego.

Pamiętaj, że pliki konfiguracji zabezpieczeń sieci są obsługiwane tylko na poziomach interfejsu API 24 i wyższych. Jeśli minimalny poziom interfejsu API aplikacji jest niższy niż 24, musisz wykonać obie te czynności:

  • ustawić atrybut usesCleartextTraffic na true
  • użyć pliku konfiguracji sieci.

Jeśli minimalny poziom interfejsu API aplikacji to 24 lub wyższy, możesz użyć pliku konfiguracji sieci i nie musisz ustawiać usesCleartextTraffic.

Ograniczanie niejawnych uprawnień do identyfikatorów URI

Obecnie, jeśli aplikacja uruchamia intencję z URI, która ma działanie ACTION_SEND, ACTION_SEND_MULTIPLE lub ACTION_IMAGE_CAPTURE, system automatycznie przyznaje aplikacji docelowej uprawnienia do odczytu i zapisu URI. Od Androida 18 system nie będzie już automatycznie przyznawać tych uprawnień. Z tego powodu zalecamy, aby aplikacje wyraźnie przyznawały odpowiednie uprawnienia dotyczące identyfikatora URI, zamiast polegać na systemie.

Aby wykryć użycie tych intencji w aplikacji, użyj StrictMode z detectImplicitUriPermissionGrant(), aby wywołać naruszenie:

Kotlin

val policy = StrictMode.VmPolicy.Builder()
    .detectImplicitUriPermissionGrant()
    .penaltyLog()
    .build()
StrictMode.setVmPolicy(policy)

Java

StrictMode.VmPolicy policy = new StrictMode.VmPolicy.Builder()
    .detectImplicitUriPermissionGrant()
    .penaltyLog()
    .build();
StrictMode.setVmPolicy(policy);

Możesz też monitorować zalogowane wyjątki zawierające komunikat Please set the grant explicitly in the app, który pojawia się, gdy system niejawnie ustawia uprawnienia. Możesz monitorować te logi za pomocą tego polecenia: adb

adb logcat | grep "Please set the grant explicitly in the app"

Aby wyraźnie przyznać niezbędne uprawnienia, dodaj flagę FLAG_GRANT_READ_URI_PERMISSION do intencji ACTION_SEND i ACTION_SEND_MULTIPLE:

Kotlin

intent.addFlags(Intent.FLAG_GRANT_READ_URI_PERMISSION)

Java

intent.addFlags(Intent.FLAG_GRANT_READ_URI_PERMISSION);

Uwzględnij flagi FLAG_GRANT_READ_URI_PERMISSION i FLAG_GRANT_WRITE_URI_PERMISSION w przypadku intencji ACTION_IMAGE_CAPTURE:

Kotlin

intent.addFlags(Intent.FLAG_GRANT_READ_URI_PERMISSION or Intent.FLAG_GRANT_WRITE_URI_PERMISSION)

Java

intent.addFlags(Intent.FLAG_GRANT_READ_URI_PERMISSION | Intent.FLAG_GRANT_WRITE_URI_PERMISSION);

Limity magazynu kluczy poszczególnych aplikacji

Apps should avoid creating excessive numbers of keys in Android Keystore, because it is a shared resource for all apps on the device. Beginning with Android 17, the system enforces a limit on the number of keys an app can own. The limit is 50,000 keys for non-system apps targeting Android 17 (API level 37) or higher, and 200,000 keys for all other apps. System apps have a limit of 200,000 keys, regardless of which API level they target.

If an app attempts to create keys beyond the limit, the creation fails with a KeyStoreException. The exception's message string contains information about the key limit. If the app calls getNumericErrorCode() on the exception, the return value depends on what API level the app targets:

  • Apps targeting Android 17 (API level 37) or higher: getNumericErrorCode() returns the new ERROR_TOO_MANY_KEYS value.
  • All other apps: getNumericErrorCode() returns ERROR_INCORRECT_USAGE.

Blokowanie ruchu sprzężenia zwrotnego profilu połączonego

Od Androida 17 ruch zwrotny między profilami nie jest już domyślnie dozwolony. Nie ma to wpływu na ruch zwrotny w ramach tego samego profilu. Ta zmiana dotyczy wszystkich aplikacji działających na Androidzie 17 lub nowszym, niezależnie od docelowego poziomu interfejsu API.

Wrażenia użytkowników i interfejs systemu

Android 17 zawiera te zmiany, które mają na celu zapewnienie bardziej spójnego i intuicyjnego interfejsu.

Przywracanie domyślnej widoczności IME po obróceniu

Beginning with Android 17, when the device's configuration changes (for example, through rotation), and this is not handled by the app itself, the previous IME visibility is not restored.

If your app undergoes a configuration change that it does not handle, and the app needs the keyboard to be visible after the change, you must explicitly request this. You can make this request in one of the following ways:

  • Set the android:windowSoftInputMode attribute to stateAlwaysVisible.
  • Programmatically request the soft keyboard in your activity's onCreate() method, or add the onConfigurationChanged() method.

Dane wejściowe od człowieka

Android 17 zawiera te zmiany, które wpływają na sposób, w jaki aplikacje korzystają z urządzeń wejściowych, takich jak klawiatury i touchpady.

Touchpady domyślnie dostarczają zdarzenia względne podczas przechwytywania wskaźnika

Od Androida 17, jeśli aplikacja poprosi o przechwycenie wskaźnika za pomocą View.requestPointerCapture(), a użytkownik będzie korzystać z touchpada, system rozpozna ruch wskaźnika i gesty przewijania wykonywane przez użytkownika i zgłosi je aplikacji w taki sam sposób jak ruchy wskaźnika i kółka myszy z przechwyconej myszy. W większości przypadków eliminuje to konieczność dodawania przez aplikacje obsługujące przechwycone myszy specjalnej logiki obsługi touchpadów. Więcej informacji znajdziesz w dokumentacji View.POINTER_CAPTURE_MODE_RELATIVE.

Wcześniej system nie próbował rozpoznawać gestów z touchpada, ale przekazywał do aplikacji surowe, bezwzględne lokalizacje palców w formacie podobnym do dotknięć ekranu dotykowego. Jeśli aplikacja nadal wymaga tych danych bezwzględnych, powinna zamiast tego wywołać nową metodę View.requestPointerCapture(int) z View.POINTER_CAPTURE_MODE_ABSOLUTE.

Multimedia

W Androidzie 17 wprowadziliśmy te zmiany w działaniu multimediów.

Wzmacnianie zabezpieczeń dźwięku w tle

Beginning with Android 17, the audio framework enforces restrictions on background audio interactions including audio playback, audio focus requests, and volume change APIs to ensure that these changes are started intentionally by the user.

If the app tries to call audio APIs while the app is not in a valid lifecycle, the audio playback and volume change APIs fail silently without throwing an exception or providing a failure message. The audio focus API fails with the result code AUDIOFOCUS_REQUEST_FAILED.

For more information, including mitigation strategies, see Background audio hardening.

Łączność

W Androidzie 17 wprowadziliśmy te zmiany, aby zwiększyć łączność urządzeń.

Autonomiczne ponowne parowanie w przypadku utraty połączenia Bluetooth

Android 17 introduces autonomous re-pairing, a system-level enhancement designed to automatically resolve Bluetooth bond loss.

Previously, if a bond was lost, users had to manually navigate to Settings to unpair and then re-pair the peripheral. This feature builds upon the security improvement of Android 16 by allowing the system to re-establish bonds in the background without requiring users to manually navigate to Settings to unpair and re-pair peripherals.

While most apps will not require code changes, developers should be aware of the following behavior changes in Bluetooth stack:

  • New pairing context: The ACTION_PAIRING_REQUEST now includes the EXTRA_PAIRING_CONTEXT extra which allows apps to distinguish between a standard pairing request and an autonomous system-initiated re-pairing attempt.
  • Conditional key updates: Existing security keys will only be replaced if the re-pairing is successful and new connection meets or exceeds the security level of the previous bond.
  • Modified intent timing: The ACTION_KEY_MISSING intent is now broadcast only if the autonomous re-pairing attempt fails. This reduces unnecessary error handling in the app if the system successfully recovers the bond in the background.
  • User notification: The system manages re-pairing via new UI notifications and dialogs. Users will be prompted to confirm the re-pairing attempt to ensure they are aware of the reconnection.

Peripheral device manufacturers and companion app developers should verify that hardware and app gracefully handle bond transitions. To test this behavior, simulate a remote bond loss using either of the following methods:

  • Manually remove the bond information from the peripheral device
  • Manually unpair the device in: Settings > Connected devices